WIRTUALNY NOTATNIK SUBIEKTYWNYCH RECENZJI

...

2012-03-08T00:03:00.000+01:00

Spadkobiercy - film

2012-03-07T22:12:00.000+01:00

W ramach poprawy niedzielnego nastroju obejrzałam "Spadkobierców". Książkę czytałam wcześniej i opisałam swoje wrażenia TUTAJ.
Jest to typowa amerykańska produkcja. Uczucia, wrażenia i emocje spłycone do granic możliwości. W filmie zmieniono imię głównej bohaterki z Joanie na Elizabeth, nie wiem po co, może to drugie jest bardziej amerykańskie? Zupełnie pominięte zostały problemy Scottie, młodszej córki Matta Kinga. Opisany w książce bunt dziesięciolatki, jej próba pogodzenia się ze śmiercią matki, w ogóle nie zostały odzwierciedlone. Podobnie wątek Sida, kolegi Alex, zaczęty i niedokończony, albo lepiej, niedorobiony. Aktorstwo Georga Clooney'a też na kolana nie powala. Chyba więcej emocji pokazał w serialu "Ostry dyżur" niż tutaj. Co prawda raz dramatycznie ukląkł na trawie i z dwa razy melodramatycznie zakrył twarz dłonią. I to wszystko. Całą resztę zagrał z tą sama twarzą bez emocji, żadnej wściekłości, buntu, bólu, smutku. Nic. Drewno. Nawet scena pożegnania z żoną jakaś taka...nijaka.
Po piętnastu minutach projekcji zaczęłam spoglądać na zegarek i zastanawiać się kiedy to się rozkręci. Ale niestety, ani się nie rozkręciło, ani niczym nie zaskoczyło. Proste, płaskie i przewidywalne. Po godzinie oglądania miałam dość i czekałam kiedy się skończy. Ani książka, ani film specjalnego wrażenia na mnie nie zrobiły i w żadnym razie nie zapadły mi w pamięć.

Niedzielnie

2012-03-04T15:52:00.002+01:00

Chyba jakieś przesilenie wiosenne mnie dopadło, bo na nic nie mam ochoty. Mogłabym pokazać Wam stosik uzbierany w tym tygodniu, ale dopiero jeden prezentowałam i wyszłoby na to, że same stosiki oglądacie. Mogłabym zamieścić recenzję, bo mam cztery zaległe, ale jakoś wena pisarska mnie opuściła. Mogłabym się poskarżyć na pewną Agatę, która zepsuła mi cały weekend, ale podobno w zbożnym celu więc sobie daruję.
Chyba pójdę coś poczytać, albo film obejrzeć.
A ponieważ dawno na blogu muzyki żadnej nie było to proszę bardzo:

Wrócę jak będę w lepszym nastroju :)

Stosik 5/2012

2012-02-26T18:56:00.003+01:00

Dziś nietypowo, bo sobota była wczoraj, ale będzie stosik. Stosik będzie również nietypowy, ponieważ zdjęcia okładek pochodzą z internetu. Powód: zepsuta ładowarka do baterii aparatu fotograficznego. Poza tym książek jest dużo i mogłoby wyjść niewyraźne zdjęcie. Tym razem wszystkie książki kupiłam. Jedna pochodzi z wymiany na finta.pl.
No to zaczynamy:

1. Lubię książki historyczne napisane w formie zbeletryzowanej. Dawno nic takiego nie czytałam więc postanowiłam to nadrobić. kasandra 85 uświadomiła mi, że to pierwsza część większego cyklu. Jeśli mnie zaciekawi sięgnę po kolejne.
Zakup na allegro

2. Książka pochodzi z wymiany z Kalio na finta.pl Od dłuższego czasu chciałam ją przeczytać. John Boyne jest autorem "Chłopca w pasiastej piżamie". Obie książki jeszcze przede mną więc będę mogła porównać, która lepsza.

3. Zakupiłam w mojej lokalnej księgarni bo spodobał mi się opis na okładce. Zobaczymy czy to będzie udana inwestycja.

4. Nowa książka J. L. Wiśniewskiego zakupiona również w księgarni lokalnej. Kilka książek tego autora czeka na swoją kolej u mnie na półce, a do zakupienia tej zachęciły mnie recenzje.

Książki pokazane poniżej pochodzą z wyprzedaży na stronie wydawnictwa Weltbild, o której dowiedziałam się na blogu Mandarynkowe czytanie Atrakcyjne tytuły w bardzo atrakcyjnych cenach.

5. Zawsze chciałam przeczytać coś tego właśnie autora i teraz będzie okazja. Cena 7,50 Książka niestety niedostępna już w promocji.

6. Bo lubię taką tematykę. Cena 9,50.

7. Czasem warto poczytać coś lekkiego. Zobaczymy jak się sprawdzi cena 10 zł

8. Książka od dawna była na mojej liście "Chcę przeczytać. Cena 10 zł.

9. Kolejna beletrystyczna opowieść historyczna tym razem z XVIII wieczną Wenecją w tle. Cena 10 zł.

10. Opowieść o przybranym synu Leonarda Da Vinci. Cena 10 zł.

11. Tu zdecydował opis i cena 5 zł.

12. Książka już niedostępna w promocji kosztowała 7,90

13 Właśnie czytam Millenium jak tylko skończę sięgnę po biografię twórcy cyklu. Cena 10 zł.

14. Książka nie jest już objęta promocją. Kosztowała 8,90

I jeszcze dwie książki z tego samego wydawnictwa, które nie były objęte wyprzedażą.

15. Trzeci tom sagi o frankfurckiej rodzinie kupieckiej. Dwa pierwsze posiadam więc się skusiłam.

16. Nigdy nie czytałam nic Nurowskiej, bo uważałam ją za autorkę nieskomplikowanych romansów, za którymi nie przepadam. gdybym też odpowiednio wcześnie dowiedziała się, że to pierwsza część opowieści, a druga ukaże się w październiku prawdopodobnie poczekałabym na komplet, ale skoro już zakupiłam, to książka poczeka na półce.

To koniec prezentacji nowych nabytków. Ale na wyprzedaż do Weltbild będę regularnie zaglądać bo warto.

Serenada czyli moje życie niecodzienne - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

2012-02-23T22:29:00.000+01:00

Metryczka:
kategoria - powieść obyczajowa
autor - Małgorzata Gutowska-Adamczyk
tytuł - "Serenada czyli moje życie niecodzienne"
tytuł oryginału: -
język oryginału: polski
tłumaczenie: -
rok wydania: 2012
miejsce wydania: Warszawa
wydawnictwo: Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA
oprawa: miękka
ilość stron: 358
ISBN 978-83-10-12175-2
sposób nabycia - zakup własny
moja ocena: 4/5

Serenada to pełna wdzięku i błyskotliwa zabawa konwencją komedii romantycznej, w której humor i uczucia są zmieszane w idealnych proporcjach.

Życie trzydziestoletniej Kasi, niespełnionej aktorki Białostockiego Teatru Lalek, odmienia się nagle podczas pewnej podróży pociągiem. Zostaje dostrzeżona przez członka ekipy pracującej przy popularnym serialu „Życie codzienne”. Takiej szansy nie może zmarnować. Wkrótce zastąpi odtwórczynię głównej roli. Jak się okaże, nie tylko na planie filmowym…

Czy uczuciowa i szczera dziewczyna z Podlasia odnajdzie się w pełnym fałszu świecie mediów, celebrytów i czerwonych dywanów? Czy będzie umiała rozpoznać prawdziwą miłość?
Pierwsza powieść Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk dla dorosłych czytelników. "Serenada" powstała jeszcze przed uwielbianą przez wszystkich "Cukiernią pod Amorem" (lektura jeszcze przede mną).
Bardzo dobra, lekka romantyczna powieść. Akurat na ferie, wakacje na plaży, albo żeby oderwać się od codziennych spraw. są pewne niedociągnięcia i niewiarygodne zbiegi okoliczności, niedomówienia, których w innych książkach bym nie przepuściła, ale w tej konwencji mnie nie rażą.
czasem żal mi głównej bohaterki, która nie radzi sobie z dorosłym życiem a jej jedyną stałą i zarazem odskocznią jest...pies. Dziewczyna do tego jest bardzo kochliwa - zakochuje się średnio trzy razy w tygodniu, w samych amantach z pierwszych stron gazet, i tyle samo często traci i znajduje nową pracę. Autorka pokazała od podszewki problemy, przyjemności i obowiązki gwiazdek i gwiazdeczek seriali, które mimo blichtru i przepychu żyją w ciągłym napięciu, są od kogoś zależne i niepewne swej sytuacji.
Książkę wręcz "zjadłam" w jeden dzień. Liczyłam kartki do końca, ale nie dlatego, że mi się nudziło, tylko dlatego, że tak szybko kolejne strony mi uciekały. Polecam dziewczynom, wielbicielkom komedii romantycznych, choć niekoniecznie harlequinów.

Spadkobiercy - Kaui Hart Hemmings

2012-02-17T21:35:00.000+01:00

Metryczka:
kategoria - powieść obyczajowa
autor - Kaui Hart Hemmings
tytuł - "Spadkobiercy"
tytuł oryginału: "The Descendants"
język oryginału: angielski
tłumaczenie: Hanna de Broekere
rok wydania: 2012
miejsce wydania: Kraków
wydawnictwo: Znak litera nova
oprawa: miękka
ilość stron: 351
ISBN 978-83-240-1674-7
sposób nabycia - zakup własny
moja ocena: 3/5

Los zmienia życie rodziny Matta Kinga, spadkobiercy wielkiej fortuny na Hawajach. Kiedy po wypadku jego żona zapada w śpiączkę, musi nagle zająć się wychowaniem swoich córek. Zajęty do tej pory swoimi sprawami, Matt staje przed bardzo trudnym zadaniem. Siedemnastoletnia Alex odkrywa uroki bycia niegrzeczną dziewczynką, a dziesięcioletnia Scotty planuje pójść w ślady starszej siostry. Mało tego, znają sekret matki, którego odkrycie jeszcze bardziej skomplikuje życie Matta.

Jak w rajskiej scenerii Hawajów - gdzie nawet w szpitalu można kupić pocztówki z surferami - przeżyć rodzinny dramat?
Jak wyobrazić sobie popalającego trawkę chłopaka w roli zięcia?
Jak zostać prawdziwym ojcem?
Powieść szumnie reklamowana i polecana. Na jej podstawie powstał film, który otrzymał Złote Globy oraz jest nominowany do Oscara. Filmu jeszcze nie widziałam, za to lektura już za mną.
Nie rozumiem zachwytów nad tą książką. Dla mnie to raczej średnia powieść obyczajowa: bez fajerwerków i dość przewidywalna. Ojciec biznesmen, do tej pory skoncentrowany na karierze zawodowej nagle musi wejść w rolę ojca. Przychodzi mu to z niejakim trudem. Po drodze odkrywa jeszcze kilka tajemnic swojej pozostającej w śpiączce żony.
W powieści odnajdziemy wszystko co powinno cechować dobrą literaturę obyczajową: piękna sceneria, wyraziste postaci, dramat rodzinny i trudne wybory głównych bohaterów.
Tylko czytając ja tego w ogóle nie poczułam. Nie miałam świadomości ważności i ważkości problemów głównego bohatera ani nie solidaryzowałam się z żadną postacią w książce. Dzieci Matta, to typowe rozpieszczone bachory. Rozmowy na temat narkotyków i seksu przypominają pogaduszki o cukierkach i zdrowym odżywianiu, a jedyne zdanie jakie przychodzi mi do głowy kiedy myślę o tym jak zostało to omówione w książce, brzmi: "Nie możesz!". Nie możesz brać narkotyków. Nie możesz mówić w ten sposób o seksie....itd....
Ojciec rodziny też nie wygląda na twardego biznesmena, dziedzica wielkiej fortuny. Jawi się raczej jako klasyczny nieudacznik, który nie potrafi zapanować nad swoimi dwiema córkami a do tego jako ostatni dowiaduje się, że żona regularnie robiła go w balona. Ostatecznie wspaniałomyślnie wszystko jej wybacza. Biedak...
Dramatyzm odłączenia Joanie, żony głównego bohatera, od aparatury podtrzymującej życie opisany jest jakby z boku. Tak jakby autorka usłyszała ją od kogoś i przelała na papier. We mnie żadnych uczuć nie wzbudziła. Pożegnania głównych bohaterów z matką i żoną też żadnych emocji we mnie nie wywołały Czułam się jak postronny obserwator sytuacji, która mnie nie dotyczy. Nie czułam związku emocjonalnego z żadną postacią dramatu, nie współodczuwałam razem z bohaterami podczas rozsypywania prochów zmarłej na dnie oceanu. Dla mnie ta scena raczej sprawiała wrażenie wydumanej na siłę, niż tragicznej.
A wszystko napisane gładkim, stonowanym, mało emocjonalnym językiem.
Rozumiem, że Amerykanie mają trochę inne podejście zarówno do życia jak i do śmierci, ale czy prawdziwe dzieło literackie nie powinno wzbudzać emocji u czytelników z różnych krajów?
Książka przewidywalna mniej więcej od połowy. Trochę nudnawa. Widać, że sama autorka nie potrafi wczuć się w sytuacje, które opisuje. Mnie ta książka zapewne nie pozostanie w pamięci, ani nie zmusi do głębszych refleksji. Mam tylko nadzieję, że film będzie lepszy. Podobno to w nim George Clooney zagrał swoją życiową rolę. Na razie kino w moim mieście nie planuje projekcji, ale jak tylko będzie taka możliwość pójdę, obejrzę i podzielę się wrażeniami. Mam nadzieję, że będą lepsze niż po przeczytaniu pierwowzoru, a czas spędzony w kinie nie będzie stracony.

Stosik 4/2012

2012-02-11T22:19:00.001+01:00

W ubiegłą sobotę nie było stosiku z książkami, za to dziś będą dwa :). Podzieliłam zdobycze na te, które sama kupiłam i na te z biblioteki.
Biblioteczne:

Od góry:

1. Fajnie być samcem - Dimitrij Strelnikoff
2. Zapach cedru - Anne Marie MacDonald
3, Szczęściara - Alice Sebold
4. Drugie spojrzenie - Jodi Picoult
5, 6, 7. Cukiernia pod Amorem - Małgorzata Gutowska-Adamczyk
8. Noce w Rodanthe - Nicholas Sparks
9. Na zakręcie - Nicholas Sparks

Zakupy własne:

Od góry:
1. Dziewczynka, która widziała zbyt wiele - Małgorzata Warda
2. Motyl - Lisa Genova
3. Spadkobiercy - Kaui Hart Hemmings RECENZJA
4. Skrzydła gołębicy - Henry James
5. Tam gdzie ty - Jodi Picoult
6. Serenada - Małgorzata Gutowska - Adamczyk RECENZJA
7. Niedziela bez teleranka - Beata Tadla

Prywatnie

2012-02-06T20:56:00.000+01:00

Dziś kilka słów prywatnych, bo znów jakiś czas mnie tu nie było. Od jakiegoś czasu mam wstręt do czytania. Niby chcę kupować nowe książki, ale z ich czytaniem już mam problem. Pocieszam się faktem, że niedługo ferie więc liczę, że nieco nadrobię.
W ostatnią sobotę nie było stosiku, bo nie miałam czego pokazać, ale już dziś przyniosłam kilka książek z biblioteki, czekam też na paczkę z Allegro.
A propos Allegro wiecie, że co jakiś czas Urzędy Skarbowe mogą występować do Allegro o udostępnianie danych osobowych osób handlujących za pośrednictwem tego serwisu i od 1 stycznia tego roku Allegro ma obowiązek udostępnić dane wszystkich transakcji do sześciu lat wstecz. Chodzi oczywiście o sprawdzenie czy użytkownik odprowadził odpowiedni podatek. Ostatnio czytałam, ze właśnie po raz kolejny Allegro takie dane udostępniło. Ja co prawda ostatnio tylko tam kupuję i to głównie książki z drugiej ręki, ale i tak denerwuje mnie, że koszty wysyłki niejednokrotnie są absurdalnie zawyżane na przykład 12 zł za wysyłkę jednej niezbyt grubej książki listem poleconym ekonomicznym. Przemyślałam sprawę i doszłam do wniosku, że i tak za pieniądze uzyskane ze sprzedaży książek kupuję kolejne książki, które następnie sprzedaję i znowu kupuję inne. Postanowiłam wiec zarejestrować się na portalu wymiany finta.pl, na którym książki wymienia się za punkty, które następnie wymienić można znów na książki, można też wymieniać w ten sam sposób filmy i gry. Więcej informacji TUTAJ. To co ja mam do zaoferowania możecie zobaczyć w okienku na panelu bocznym po prawej stronie bloga.
Zastanawiam się nad przeniesieniem bloga, ale jeszcze dokładnie nie wiem gdzie. Dlaczego? bo nie podoba mi się nowa polityka prywatności Google. A zwłaszcza to, że anonimowe doniesienia mogą spowodować zablokowanie mojego bloga bez ostrzeżenia, a dopiero potem administratorzy sprawdzą czy wszystko na moim blogu jest dopuszczalne, usuną to co ich zdaniem niedopuszczalne, a potem ewentualnie odblokują.
Jeszcze jedno: żeby nie było, że nie zauważyłam iż Andrzej Piaseczny wydał nową płytę. Wręcz przeciwnie, tego nie dało się nie zauważyć. Płytę mam już od ponad tygodnia i na razie ograniczyłam się do zdjęcia folii zabezpieczającej, otworzyłam płytę i ujrzałam tam z górą cztery zdjęcia sesyjne. A gdzie reszta ja się pytam?????? Na tyle starczyło mi zapału, a może odwagi. Włożyć płytę do odtwarzacza, a tym bardziej zgrać ją na MP4, już mi się nie chce. Dlatego jeszcze jej nie słuchałam......Sorry, ale taka prawda....
Ale teledysk mogę Wam podlinkować :)

Stosik 3/2012

2012-01-21T18:36:00.000+01:00

Od góry:
1. Być jak płynąca rzeka - Paulo Coelho - z biblioteki
2. I wciąż ją kocham - Nicholas Sparks - z biblioteki
3. Zanim umrę Jenny Downhanm - z biblioteki
4. Linia życia - Jodi Picoult - nagroda w konkursie noworocznym od wydawnictwa Prószyński i s-ka

Nie ma kto pisać do pułkownika - Gabriel Garcia Marquez

2012-01-20T19:09:00.000+01:00

Metryczka:
kategoria - opowiadanie
autor - Gabriel Garcia Marquez
tytuł - "Nie ma kto pisać do pułkownika"
tytuł oryginału: "El Coronel no tiene quien le escriba"
język oryginału: hiszpański
tłumaczenie: Beata Babad - Gellusseau
rok wydania: 1985
miejsce wydania: Kraków
wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
oprawa: miękka
ilość stron: 66
ISBN 83-08-01366-1
sposób nabycia - z biblioteki
moja ocena: 5/5

Bohaterem jednego z najlepszych opowiadań Garcíi Marqueza pt. „Nie ma kto pisać do pułkownika” jest siedemdziesięciopięcioletni mężczyzna, który po śmierci syna znalazł się wraz z żoną w skrajnej nędzy. Chory i osamotniony, do ostatniej chwili nie traci optymizmu i pogody ducha, wciąż czekając na rentę dla weteranów. Pułkownik, postać wzruszająca w swej niebywałej naiwności, pełen prostoty, obdarzony niemal dziecinną wrażliwością, który ma jednakże silne poczucie godności i umie zdobyć się na desperacką obronę swego marzycielsko pojmowanego honoru, przeżywa dramat zapomnianego i samotnego człowieka.
Mistrzowski styl Gabriela Garcíi Márqueza, uderzający lapidarnością, a zarazem niezwykłą celnością i siłą wyrazu, powoduje, ze postać starego pułkownika na długo pozostanie w pamięci czytelnika.
Marquez po raz kolejny pisze niezwykle o rzeczy zwykłej. Główny bohater nie posiada imienia, co jeszcze bardziej uniwersalizuje postać oraz sytuację. Do tego mistrzowska narracja, bez zbędnych dialogów, opisowa i sugestywna, jak zawsze u tego autora, bardzo mi przypadła do gustu.

Top 10: Dziesięć ulubionych cytatów z literatury

2012-01-15T20:07:00.001+01:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięć ulubionych cytatów z literatury!

„Słowami też można dotykać. Nawet czulej niż dłońmi.”
Janusz Leon Wiśniewski „S@motność w sieci”

„Lepiej zaliczać się do niektórych, niż do wszystkich.”

Andrzej Sapkowski "Krew elfów"

"To co różni kilkudziesięcioletnich od kilkunastoletnich chłopców, to głównie cena ich zabawek."

Janusz Leon Wiśniewski „Czy mężczyźni są światu potrzebni"

"Są osoby, które się pamięta, i osoby, o których się śni."

Carlos Ruiz Zafón "Cień wiatru"

"Co jest najśmieszniejsze w ludziach: Zawsze myślą na odwrót: spieszy im się do dorosłości, a potem wzdychają za utraconym dzieciństwem. Tracą zdrowie by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie. Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości. Żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli.”

Paulo Coelho "Być jak płynąca rzeka"

"Kiedy się ludzie poznają, są jak sprzedawcy jabłek. Najpiękniejsze owoce wykładają na sam wierzch. Pucują, wycierają szmatką uprzejmości i dobrego wychowania do połysku. Nikt nie zastanawia się, co leży pod spodem." Urszula Jarosz, Jerzy Gracz "Ona i On całkiem zwyczajna historia"

"Bo tak naprawdę książki są jak lody.Wielka literatura to dzieło sztuki: bomba cassate, robiona ręcznie, pełna wybranych bakalii i aromatów, albo lekki sorbet, cytrynowy, jabłkowy, z lawendy, odświeżający podniebienie miedzy przystawkami a daniem głównym. Czytadło jest jak lody na patyku albo lody w kulkach z budki za rogiem: solidnie zrobione, nieoszukane, o zdefiniowanych smakach, o łagodnej słodyczy. Zawsze takie same, według stałego przepisu, nie zaskakują, ale i nie rozczarowują, zaspokajają potrzebę prostego deseru. A te literackie potworki, romansidła z ambicjami, to jak lody z automatu: za słodkie, za sztuczne w smaku, za miękkie, niedostatecznie zmrożone, po prostu nieprawdziwe".

Urszula Jarosz, Jerzy Gracz "Ona i On całkiem zwyczajna historia"

"Niektórzy są wiecznie niezadowoleni. Kiedy mają niewiele, chcą więcej. Jeśli mają dużo, chcą jeszcze więcej. A kiedy już to osiągną, tęsknią za prostym, skromnym życiem."

Paulo Coelho "Zwycięzca jest sam"

„Nie wystarczy mówić do rzeczy, trzeba mówić do ludzi”

Stanisław Jerzy Lec

"Lepiej być nieszczęśliwym i wiedzieć, niż być szczęśliwym i żyć w nieświadomości"

Fiodor Dostojewski "Idiota"

Stosik 2/2012

2012-01-14T23:55:00.001+01:00

Dziś sobota (jeszcze) więc pora na stosik:

Tym razem od góry:
1. Człowiek, który gapił się na kozy - John Ronson - dodatek do "Bluszcza"
2. Paula - Isabel Allende - z biblioteki
3. Smażone zielone pomidory - Fannie Flagg - z biblioteki
4. Maria - Heinz-Lothar Worm
5. Dziennik - Anne Frank
6. Żona godna zaufania - Robert Goolrick
7. Koniec świata w obrazkach - Robert Goolrick
8. Zabić drozda - Harper Lee
9. Biała kobieta na zielonym rowerze- Monique Roffey
od 4-9 zakupy w Azymucie.

Kronika zpowiedzianej śmierci - Gabriel Garcia Marquez

2012-01-11T21:10:00.002+01:00

Metryczka:
kategoria - opowiadanie
autor - Gabriel Garcia Marquez
tytuł - "Kronika zapowiedzianej śmierci"
tytuł oryginału: "Crónica de una muerte anunciada"
język oryginału:hiszpański
tłumaczenie: Carlos Marrodán Cassas
rok wydania: 1987
miejsce wydania:Warszawa
wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
oprawa: miękka
ilość stron:112
ISBN 83-06-01243-8
sposób nabycia - z biblioteki
moja ocena: 5/5

Kronika zapowiedzianej śmierci" to arcydzieło konstrukcji, pisarskiej wstrzemięźliwości i reporterskiej dociekliwości. Bohaterem jest tu zbiorowość - świadek i komentator swoistego rytuału śmierci zadanej zgodnie z przestrzeganym przez wszystkich kodeksem zasad. Nikt tej śmierci - łącznie z zabójcami - nie chce, ale wszyscy na tę śmierć z różnych powodów się zgadzają. W środku nocy poślubnej pan młody, stwierdziwszy iż jego żona nie jest dziewicą, zwraca ją rodzinie. Dziewczyna wyznaje, kto jest sprawcą hańby. Zgodnie z kodeksem honorowym bracia muszą ją pomścić, zabijając wskazanego przez siostrę uwodziciela. I choć robią wszystko, by o ich zamiarze dowiedziało się całe miasteczko, z nadzieją iż ktoś ich powstrzyma, do zapowiadanego zabójstwa, w wyniku splotu fatalnych okoliczności, ale i cichego przyzwolenia, jednak dochodzi.

Moje trzecie spotkanie z Marquezem uważam za bardzo udane.Ta mała, niepozorna książeczka opisuje ludzkie relacje, pokazuje prawdę o ich zachowaniach, przyzwyczajeniach i postępowaniu. Mimo, że od początku wiemy jak to się zakończy, a na kolejnych stronach poznajemy winowajczynię oraz sprawców tragedii, zakończenie zaskakuje. Marquez poprzez swoją mistrzowską opisową narrację pokazuje prosto i po reportersku kulisy zdarzenia, jego przebieg i dramatyczne zakończenie. Obrazuje bez zbędnych słów jak jedno oskarżenie może doprowadzić do śmierci. Do śmierci, o której wszyscy wiedzą, oprócz samego zainteresowanego. Nikt z mieszkańców miasteczka nie podjął trudu, aby ostrzec ofiarę, bo miał ważniejsze sprawy. Nikt z jego przyjaciół nawet nie zadał sobie pytania czy to rzeczywiście on był sprawcą wstydu młodej żony. Nikt nawet nie śmiał pomyśleć, że część winy ponosi ona sama, bo zataiła fakt, że nie jest dziewicą przed swoim przyszłym, "krótkotrwałym" mężem. Natomiast wszyscy dali ciche przyzwolenie na tę tragedię. Dawno żadne zakończenie mnie tak nie zdenerwowało. Dziewczyna, która pośrednio lub może nawet bezpośrednio i z premedytacją przyczyniła się do śmierci człowieka, nie do końca wiadomo czy winnego, bo nie uznała za stosowne nigdy tego wyjawić, zakochuje się w swoim "krótkoterminowym" mężu i resztę życia spędza na pisaniu do niego płomiennych listów, aż w końcu mąż pojawia się w jej życiu, być może z nadzieją na drugą szansę. Takie to irytujące, a takie banalnie, takie ludzkie. I niby nic się nie stało, "tylko" zginął człowiek, jeden młody człowiek....
Marquez porusza i zmusza do myślenia. A niby takie oczywiste opowiadanie..Za to najbardziej lubię tego mistrza malowania słowem pisanym.

Służące- Kathryn Stockett

2012-01-08T23:19:00.000+01:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Kathryn Stockett

tytuł - "Służące"

tytuł oryginału: "The help"

język oryginału: angielski

tłumaczenie: Małgorzata Hesko-Kołodzińska

rok wydania: 2010

miejsce wydania: Poznań

wydawnictwo: Media Rodzina

oprawa: miękka

ilość stron: 581

ISBN 978-83-7278435-3

sposób nabycia - zakup własny

moja ocena: 5/5

"Służące" – wspaniała, budzące duże emocje powieść, szturmem zdobyła serca czytelniczek na całym świecie. Pojawiła się w Stanach Zjednoczonych w lutym 2009 roku, a już latem, przez sześć tygodni, niepokonanie triumfowała na pierwszym miejscu listy bestsellerów „The New York Times”. Łącznie Służące pozostawały w czołówce tej najbardziej poważanej listy ponad 100 tygodni! Do tej pory egzemplarze powieści trafiły do rąk 5 milionów czytelników w 35 krajach.

Powieść koncentruje się relacjach czarnoskórych kobiet służących w domach białych rodzina na południu Stanów Zjednoczonych w latach 60. XX wieku. Jednak pod warstwą tematyki rasistowskiej autorka ukryła pokłady uniwersalnych rozważań nie tylko o istocie człowieczeństwa i tolerancji, ale przede wszystkim o zmaganiu się ze stereotypami, o przezwyciężaniu strachu, o ograniczeniach, którym wszyscy podlegamy i które pragniemy znieść. I wreszcie o przyjaźni i solidarności, których siła potrafi zdziałać cuda. ."Służące” to świetnie napisana książka o zaskakująco wyzwalającej mocy!
Książka budzi wiele emocji – od łez do śmiechu, a lekturze towarzyszy wyzwalające uczucie, że jeśli tylko odrzucimy strach, zmiana na lepsze zawsze okazuje się możliwa.

Bardzo lubię tego typu książki: wielowątkowa, ciekawa, wciągająca fabuła osadzona w malowniczym miasteczku, na tle wydarzeń historycznych. Dla mnie jest to książka przede wszystkim o głupocie i hipokryzji, o uczuciach i o segregacji rasowej. Specjalnie napisałam w tej kolejności. Głupie białe panie domagają się oddzielnych toalet dla swoich pomocy domowych, bo roznoszą wszelkie możliwe choroby a jednocześnie oddają im na wychowanie swoje dzieci. A z drugiej strony zbierają pieniądze dla głodujących dzieci Afryki. Hipokryzja w czystej postaci. Białe panie nie mają czasu dla własnych pociech, bo muszą pojechać na zakupy, do fryzjera, do przyjaciółki lub porozmawiać przez telefon, a dzieci traktują jak piąte koło do wozu i wyręczają się służącymi, do których ich własne dzieci niejednokrotnie po raz pierwszy powiedzą "mamo". Autorka bardzo ładnie oddała i podkreśliła relacje między opiekunkami i dziećmi, między opiekunkami i pracodawczyniami oraz między dziećmi i matkami. To opiekunka uczy dziecka wszystkiego: poczynając od załatwiania potrzeb fizjologicznych, przez naukę liczenia, kończąc na tolerancji i poczuciu własnej wartości. Przygotowuje wychowanka do życia, bo matka ma ciekawsze zajęcia. Do tego sprząta, pierze, gotuje, jednym słowem wyręcza swoją pracodawczynię w prowadzeniu domu. Opiekunka jest niezastąpiona, a jednocześnie otrzymuje za swoją pracę najniższe wynagrodzenie bez ubezpieczenia. W każdej chwili wystawiona jest na szykany i docinki białych może zostać oskarżona o kradzież i zwolniona z dnia na dzień. Służące kochają swoich wychowanków i nienawidzą swoich szefowych. bardzo ciekawie przedstawiono również problem segregacji rasowej. To czarnoskóre uczą białe dzieci, że ludzie bez względu na kolor skóry są tacy sami. Tak samo kochają, cierpią i zasługują na szacunek. Podczas gdy dzieci te od własnych rodziców i nauczycieli dowiadują się, że czarne znaczy gorsze.

Powieść napisana jest prostym językiem służących, często niedokształconych. Jest to jeszcze jeden element podkreślający, że ani bogactwo, ani wykształcenie, ani pozycja społeczna nie stanowią o wartości człowieka.

Wcześniej obejrzałam film na podstawie tej powieści i wiem jedno: jeśli film jest na podstawie książki należy najpierw przeczytać książkę, potem obejrzeć film. Ekranizacja pominęła zupełnie niektóre wątki, a inne przekształciła, ale i tak zarówno powieść jak i jej wersja filmowa zasługują na uwagę i uznanie.

Kiedyś czytałam kryminał autorstwa Johna Grishama pt. "Czas zabijania". Kanwą opowieści jest gwałt dokonany przez dwóch białych pijanych zwyrodnialców na dziesięcioletniej murzyńskiej dziewczynce, którzy na koniec zrzucają ofiarę w przepaść. Ojciec dziecka postanawia sam wymierzyć sprawiedliwość za co trafia przed sąd, jednak proces nie idzie zmierza do sprawiedliwego wyroku, bo mężczyzna jest czarny. W mowie końcowej obrońca, aby zobrazować ogrom okrucieństwa ławie przysięgłych mówi: "Wyobraźcie sobie, że pijani mężczyźni gwałcą, katują i zrzucają w przepaść małą dziewczynkę. I wyobraźcie sobie, że ona jest...biała.

Kathryn Stockett swoją książką dołożyła jeszcze jedną cegiełkę do tego, aby nikt nigdy nie musiał zastanawiać się nad kolorem skóry żadnego człowieka.

Wszystkim gorąco polecam tę książkę.

Stosik 1/2012

2012-01-07T18:07:00.000+01:00

We wpisie podsumowującym poprzedni rok obiecałam, że w tym roku będę publikować zdjęcia stosików książek do przeczytania. Może to spowoduje, że będę więcej czytać.
Pierwszy stosik w tym roku pochodzi w całości z biblioteki:

Od dołu:
1. Ostatnia piosenka - Nicholas Sparks
2. Zahir - Paulo Coelho
3. Biała Masajka - Corinne Hofmann
4. Osobowość ćmy - Katarzyna Grochola
5. Żydówka z Toledo - Lion Feuchtwanger
6. I była miłość w getcie - Marek Edelman
7. Kronika zapowiedzianej śmierci - Gabriel Garcia Marquez RECENZJA
8. Nie ma kto pisać do pułkownika - Gabriel Garcia Marquez RECENZJA

Kolejne stosy postaram się publikować w soboty, bo jest to dzień, w którym mam najwięcej czasu i pierwszy dzień wolny w tygodniu więc liczę, że do tego dnia dojdą wszystkie zamówione w danym tygodniu książki.
Zdjęcie robione w sztucznym świetle dlatego nie do końca wyraźne.

Podsumowania i plany.

2011-12-31T23:00:00.000+01:00

Ten post miał się pojawić jutro, ale zważywszy, że cały jutrzejszy dzień zajmie mi podróż do domu Polskimi Kolejami Państwowymi, trudno stwierdzić czy będę miała czas, możliwość i siły cokolwiek tu jutro naskrobać.
Mijający rok był dla mnie dobry, choć nie obyło się bez zawirowań, chciałabym aby 2012 nie był gorszy od 2011.
Pod względem blogowo-czytelniczym oraz kulturalnym również nie mogę narzekać.
Oto mój subiektywny ranking:

ULUBIONA KSIĄŻKA przeczytana w 2011: Krawcowa z Madrytu - Maria Duenas

ULUBIONY FILM obejrzany w 2011: Służące

ULUBIONA PŁYTA, słuchana najczęściej w 2011: Jak tam jest - Seweryn Krajewski.

ULUBIONY BLOG, tutaj najczęściej zaglądałam i czerpałam czytelnicze inspiracje w 2011: Moje wysypisko
W ciągu całego roku przeczytałam 15 książek, w tym 7 z Włóczykijki
Nie wszystkie na stałe zagościły w mojej domowej bibliotece, niektóre powędrowały do kolejnych włóczykijkowych czytelników, a inne znalazły nowych właścicieli. Nie wiem czy to dużo, czy mało, bo nie czytam na akord, ani dla liczb, tylko dla przyjemności.
Nie lubię niczego planować, bo z reguły nic z tych planów nie wychodzi. Ale w Nowym Roku chciałabym skatalogować, czy raczej "ogarnąć" mój osobisty księgozbiór. Znalazłam już kilka programów komputerowych temu służących, niebawem któryś wybiorę. Nie lubię też brać udziału w żadnych wyzwaniach czytelniczych ale tym razem skusiłam się na jedno Z PÓŁKI. Może to mnie zdopinguje do sięgnięcia po książki z mojej własnej półki, bo inaczej zawali mi się ona na głowę w najbliższym czasie. Nie określiłam, który poziom w tym wyzwaniu chciałabym osiągnąć, z powodów opisanych powyżej. Cały czas waham się czy jednak nie złamać swojej zasady i nie zaproponować współpracy jakiemuś wydawnictwu. Niebawem spodziewajcie się wpisu na ten temat. Mam już też wspomnianego niedawno osobistego KINDLE Jak już się z nim zaprzyjaźnię i lepiej go poznam, to stworzę o tym jakoś notkę. Spostrzegawczy pewnie zauważyli, że ostatnio trochę posprzątałam na blogu, zmieniłam tytuł, usunęłam zbędne gadżety, niektóre etykiety, dodałam nowe strony. Chciałabym, żeby blog był bardziej przejrzysty i mam nadzieję, że to mi się udało. W przyszłym roku zamierzam nadal pisać o książkach, koncertach i innych wydarzeniach kulturalnych, w których wezmę udział. Postanowiłam również publikować stosiki książek, które kupię, pożyczę lub wypożyczę z biblioteki, ponieważ lubię takie stosy oglądać u Was. Dziękuję wszystkim czytającym moje wpisy za wszystkie uwagi i komentarze. Mam nadzieję, że w Nowym Roku będzie Was jeszcze więcej :-).

W Nowym Roku życzę Wszystkim tego, czego sami sobie życzycie

a czytającym dodatkowo wielu ciekawych książek i jeszcze więcej czasu na czytanie.

Spalona róża - Anna Walczak

2011-12-27T17:40:00.001+01:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Anna Walczak

tytuł - "Spalona róża"

tytuł oryginału: "Spalona róża"

język oryginału: polski

tłumaczenie: -

rok wydania: 2010

miejsce wydania: Gdynia

wydawnictwo: Novae Res - Wydawnictwo Innowacyjne

oprawa: miękka

ilość stron: 346

ISBN 978-83-61194-27-9

sposób nabycia - "Włóczykijka"

moja ocena: 1/5

Madison Carpen i Daniel Broogins są przeciwieństwami.
Ona od zawsze biedna, poniżana i doświadczona przez los.
Nic nieznacząca.
On bogaty i pożądany, krętacz, kobieciarz. Drań.
Nienawidzą się.
Czy żyjąc pod jednym dachem, w mrocznym domu
i czarnej przestrzeni, pomimo przeciwności losu
I niebezpieczeństwa, uda im się…

Uwierzyć w miłość?

Książkę otrzymałam w ramach akcji "Włóczykijka". Gdyby nie to w ogóle bym do niej nie zajrzała i nie czułabym z tego powodu żadnej straty. Autorką jest czternastoletnia gimnazjalistka i to od razu widać. Moim zdaniem dziewczyna nie ma żadnego pojęcia o świecie, który opisuje. Mam wrażenie, że wiedzę zaczerpnęła z seriali anglojęzycznych, a resztę dorobiła jej bujna wyobraźnia. Po pierwsze: Czy akcja nie mogła rozgrywać się w naszym kraju, a bohaterowie nie mogli mieć polskich imion???? Nie, bo Oni musieli mieszkać w przytłaczającej, ciemnej, zimnej willi, z wielkim ogrodem na końcu, którego usytuowane są groby rodziców Daniela!!! Denerował mnie ten nierealny, źle opisany świat. W tej opowieści w ogóle nie ma opisów uczuć. Z góry założono, że On jest zły, a Ona dobra i łagodna, i że oboje się nienawidzą, nie dając na to żadnych dowodów. Same słowa niestety nie wystarczą. Ja bym powiedziała, że Oni przede wszystkim się nie znają, po drugie się unikają. Ona mieszka w swojej części domu, On w swojej. Mijają się bez słowa, bo nie mają o czym rozmawiać. Brak opisu zmieniającej się relacji między głównymi bohaterami. Jednego dnia się nienawidzą, następnego kochają. Wszystko płytkie i naciągane.

Na nerwy działał mi również styl pisania. Liczne powtórzenia, mieszanie języka potocznego z literackim, a już zwłaszcza tworzenie dziwnych słów typu: "Wyszła do ogrodu z zamiarem wrócenia (!!!) do domu." WRÓCENIA????? a nie lepiej powiedzieć powrotu, ewentualnie zawrócenia??? albo "Nagle zaczęło lać"???, jak już to zaczęło padać, lub zbierało się na deszcz. Dowiedziałam się również, że w angielskich domach są pomieszczenia, nie salony, nie pokoje lub ewentualnie living roomy (w końcu rzecz dzieje się w Anglii), tylko pomieszczenia. W treści książki jest więcej takich kwiatków, ale najbardziej mnie rozbawiło, że dom był zimny, na korytarzach wiało chłodem, ale bohaterka co jakiś czas w tej jaskini zimna dostawała duszności. Duszności droga Autorko dostaje się z gorąca lub braku tlenu, więc się może zdecyduj. Wszystko to pokazuje niezbicie, że młoda pisarka gubi się w tym co pisze, a do tego ma bardzo ubogi zasób słownictwa. Zastanawiam się tylko od czego jest korekta i redakcja merytoryczna???? Język polski ma tak bogaty zasób słownictwa, że naprawdę nawet początkujący korektor dałby sobie radę.

Czytając tę powieść miałam cały czas wrażenie, że Autorka ma jakiś prywatny problem. Pisząc chyba sama nie wiedziała, czy tworzy romans, thriller medyczny, czy powieść o maltretowanej biednej dziewczynie, a może opowieść o wilkołakach i wampirach. Wyszło pomieszanie z poplątaniem. Wątku z trumną, żeby nie dobijać Autorki, nie skomentuję.

Podsumowując czas spędzony nad tą książką uważam za stracony, choć powieść czytało się dość szybko. Spodziewałam się spektakularnego debiutu, dostałam gniot. Po następne powieści tej "pisarki" na pewno nie sięgnę. Zastanawiam się co skłoniło wydawnictwo do wydania tej historii, jest tyle o wiele lepszych, które nigdy nie doczekają się opublikowania. To zapewne zostanie tajemnicą wydawnictwa....

Świątecznie

2011-12-23T21:48:00.000+01:00

Jutro Wigilia, a potem Sylwester i Nowy Rok. W związku z moim wyjazdem świąteczny wpis popełniam już dziś. Mam jeszcze do zrecenzowania jedną książkę, i myślałam, że zdążę to zrobić jeszcze z domu, ale wygląda na to, że jednak nie, bo wyjazd z Drugiego Święta został przeniesiony na Pierwsze Święto. W razie gdybym nie zdążyła (a raczej na pewno nie zdążę) notkę z recenzją wrzucę podczas wyjazdu. Jest już prawie gotowa, zostało mi tylko zakończenie.
A to dla Was zamiast świątecznych życzeń:

2011-12-21T23:15:00.004+01:00

"Piasek" - zjawisko naturalne

17.12.2011.

Przyjechał do Leszna, by dać koncert z okazji 30-lecia Miejskiego Ośrodka Kultury. Na swoim koncie ma mnóstwo przebojów, które chętnie podśpiewywała publiczność w leszczyńskim Trapezie. Od kilku tygodni możemy oglądać go również w roli jurora programu „The Voice of Poland”. Okarierze, ale i tym, co nie powinno cechować artysty, który chce na dłużej zagościć na scenie muzycznej, rozmawiamy z Andrzejem „Piaskiem” Piasecznym.

Wielu artystów pojawia się na polskie scenie, po czym znikają jak efemerydy i nikt już o nich nie pamięta. Ty jesteś na topie już dobrych dwadzieścia lat. Masz swój patent na sukces?

Efemerydy to twory sztuczne. Szansę na dłuższe trwanie mają tylko zjawiska naturalne. Niezależnie od tego, czy jest się na początku drogi,czy miało się już jakieś sukcesy, kluczem do przetrwania jest dobra piosenka. Nie chodzi o to, by zaskakiwać. Chcę zainteresować co jakiś czas ludzi moją naturalnością. Trzeba robić swoje i nie zrażać się, jeśli czasem nie wychodzi. Każdy ma bowiem jakieś potknięcia. Należy czekać na chwilę powodzenia.

Los zetknął cię m. in. z Sewerynem Krajewskim. Jak doszło do tej współpracy?

Seweryn niezbyt często „wyściubia” nos na świat, ale jednak śledzi to, co dzieje się na rynku muzycznym. Zaczęło się od niezbyt zobowiązującychspotkań, które dopiero później doprowadziły do większej współpracy. Z jednej strony można powiedzieć, że zetknął nas los, z drugiej, to Seweryn jest mistrzem, który dobrał sobie czeladnika.

Miałeś też przygodę z aktorstwem. Mam tu na myśli m. in. serial „Złotopolscy”.

Aktorstwo traktuję jako przygodę, nie chciałem wiązać się z nim na dłużej. Jest szereg aktorów młodego pokolenia, którzy świetnie realizująsię w tym, co robią. Aktorstwo jest zupełnie inną sztuką niż piosenkarstwo. Wymaga ogromnej umiejętności warsztatowej w zupełnie innym kierunku niż muzyka. Najtrudniejsze były pierwsze kroki, kiedy na planie „Złotopolskich” musiałem stanąć twarzą w twarz z moimi wielkimi kolegami, którzy o aktorskim fachu wiedzieli niemal wszystko. Na szczęście zawsze mogłem liczyć na ich wsparcie. Aktorstwo, o ile nie jest to monodram, polega na współpracy. Wtedy silniejszy może łatwo zniszczyć słabszego. Jako nowicjusz nie doświadczyłem czegoś takiego, wręcz przeciwnie. Trudne były też ostatnie zdjęcia na planie serialu, kiedy nie było już z nami kilku uznanych aktorów, a którzy pozostali w naszych wspomnieniach. Poza tym opanowałem już do pewnego momentu aktorski warsztat, a ta produkcja nie stawiała przede mną nowych wyzwań.A ja bardzo ich chciałem.

Ostatnio można cię było oglądać w roli jurora programu „The Voice of Poland”. Jak oceniasz jego formułę?

Największym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że mimo iż wcześniej emitowano podobne programy, są jeszcze ludzie, którzy potrafią zaskakiwać swoimi umiejętnościami. Okazuje się, że codziennie dorasta ktoś nowy, kto chce pochwalić się swoim talentem. W mojej drużynie AntekSmykiewicz był przykładem samorodka nie potrzebującego szczególnego szlifu. Ma on w sobie coś, co zjednuje mu młodych ludzi.

Czy takie programy rzeczywiście otwierają młodym ludziom drzwi do kariery?

Otwierają drogę przede wszystkim do wielkiej nadziei. Ale program się kończy i mamy wielki znak zapytania. Tym sposobem wracamy do początku naszej rozmowy i pytania, jaka jest recepta na sukces. Receptą jest piosenka, którą człowiek potrafi przekonać ludzi do siebie. Program nie daje niczego więcej prócz rozpoznawalności, przygody, pierwszej ekstazy scenicznej. Jeśli nie da rozsądku, który będzie kazał tym ludziom zadać sobie szczere pytanie „co dalej?”, może nie być z tego wielkiej kariery.Młodzi ludzie często zachłysną się popularnością, blaskiem reflektorów,ale scena nie jest miejscem dla kogoś, kto upaja się samym sobą. Mogą czasem to robić, ale muszą to być dokonania trwające, a nie jednorazowe.

Gdzie w tym roku będzie można zobaczyć cię na sylwestra?

W tym roku chyba nigdzie. Taką deklarację wygłaszam zawsze z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony bowiem zawsze najlepsza zabawa jest w pracy, zdrugiej – bardzo rzadko mam okazję, by spędzić taki wieczór z najbliższymi. Nie jest dla mnie zatem jakąś wielką stratą fakt, jeśli nie gram koncertu w sylwestra.

Rozmawiała: Anna Maćkowiak

artytkuł pochodzi stąd: http://panorama.media.pl/content/view/405902/91/

Biblotekarz......

2011-12-20T19:26:00.000+01:00

Szlag mnie zaraz jasny trafi....Właśnie w "Faktach" TVN wyemitowano materiał na temat otwartych zawodów, między innymi o zawodzie bibliotekarza. No i co????? Pani reporterka Katarzyna Kolenda-Zaleska mówiła przez cały czas "biblotekarz, bibloteka, biblotece..." Pani dziennikarka- bożeszszsz...ale ok. Gorsze było to, że Pani bibliotekarka występująca w felietonie też w ten deseń: "Od biblotekarza oczekujemy, praca w biblotece, pracownik bibloteki"
Na litość boską kobieto, pracujesz w BIBLIOTECE, JESTEŚ BIBLIOTEKARZEM.
Nie widzisz różnicy, zmień zawód, nie rób wstydu....

Książkowa choinka

2011-12-19T18:35:00.000+01:00

Chciałabym dostać tyle książek pod choinkę, z ilu ta choinka się składa.
Mikołaje widzą???
To Mikołaje sobie przemyślą...

Służące

2011-12-16T22:21:00.001+01:00

czas trwania:	2 godz. 26 min.
gatunek:	Dramat
premiera:	4 listopada 2011 (Polska) 10 sierpnia 2011 (Świat)
reżyseria:	Tate Taylor
scenariusz:	Tate Taylor

Akcja filmu toczy się w stanie Mississippi w latach 60. W roli głównej występuje Emma Stone (gwiazda hitu kinowego "Zombieland") grająca Skeeter, dziewczynę z dobrego domu z południa, która po studiach marzy o karierze pisarki. Niespodziewanie wywraca do góry nogami życie swoich przyjaciół i mieszkańców rodzinnego miasteczka, gdy postanawia przeprowadzić wywiad z czarnoskórą służącą najzamożniejszych rodzin w okolicy. Nominowana do Oscara Viola Davis w roli Albeen decyduje się ujawnić ciemne sekrety życia czarnoskórej mniejszości. Ze zwierzeń rodzi się przyjaźń. Okazuje się, że przyjaciółki mają sobie dużo do opowiedzenia. Zarówno one, jak i inni mieszkańcy miasteczka są świadkami zmieniających się czasów i obyczajów.

Po pracowitym tygodniu wybrałam się do kina na "Służące". Nie żałuję ani jednej minuty poświęconej obejrzeniu tego filmu. Mam wrażenie, że temat segregacji rasowej pokazany z punktu widzenia czarnoskórych służących był tylko pretekstem do pokazania relacji międzyludzkich bez względu na kolor skóry, ale zapewne ze względu na zasobność portfela. Filmu nie będę streszczać, skupię się tylko na jednej bohaterce, żeby poprzeć to co napisałam w poprzednim zdaniu. Moją ulubienicą jest Jessica Chastain w roli Celli. To ona pokazuje "bogatym bufonom", jak należy traktować służbę. To ona ma poważne problemy, z którymi próbuje sobie poradzić przy wsparciu służącej, z którą się zaprzyjaźnia, i od której się uczy. Wcale nie uważam, że wątek tej bohaterki jest "doklejony i zbędny", wręcz przeciwnie, jest potrzebny i kontrastując z postaciami "bogatych, nadętych babsztyli", pokazuje jak uznana przez wszystkich za głupiutką trzpiotkę-idiotkę dziewczyna, okazuje się być od wszystkich mądrzejsza, dojrzalsza i życiowo zaradna.
Obraz dobrze oddaje ducha epoki poprzez wydarzenia politycznei historyczne, które są zaakcentowane, a jednocześnie zintegrowane z losami bohaterów, czy raczej bohaterek.
Film mogę uznać za najlepszy jaki obejrzałam w tym roku. Zdecydowanie był o czymś, zdecydowanie jest ważny i zdecydowanie nie ma w nim ani politycznego zadęcia, ani historyczno-ideologicznych dłużyzn. Nie wiem jak treść filmowa ma się do książkowej, bo czytanie dopiero przede mną, ale zapewne niejedną łzę wyciśnie. Juz czekam na wersję DVD, która zapewne znajdzie się na mojej półce.
Szczerze wszystkim polecam.

Takie tam różne...

2011-12-15T21:07:00.001+01:00

Dzisiaj znalazłam na Interia TV
http://interia.tv/gwiazdy,7064,0,1,1734486
Cała prawda po prostu.
A taki mam nastrój dzisiaj:

A teraz to chyba pójdę spać.
Dobranoc Państwu.

"Mistrz i Małgorzata" w Teatrze Polskim w Poznaniu

2011-12-13T20:03:00.000+01:00

Kilka dni temu byłam na przedstawieniu teatralnym na motywach powieści Michaiła Bułhakowa "Mistrz i Małgorzata" w Teatrze Polskim w Poznaniu. Inscenizacja trwała cztery godziny, w tym dwa półgodzinne antrakty i podzielona było na trzy części. Akcja po rozpoczyna się na Patriarszych Prudach. Dwóch pisarzy – Michaił Aleksandrowicz Berlioz (przewodniczący organizacji literackiej MASSOLIT) i poeta Iwan Bezdomny - rozmawia o krytyce religii. Do rozmowy włącza się tajemniczy cudzoziemiec, podający się za specjalistę od czarnej magii. Nieznajomy upiera się, że Bóg istnieje, przepowiada również, że tego samego dnia Berlioz zginie poprzez dekapitację. Przewodniczący MASSOLIT-u opuszcza park, aby telefonicznie zadenuncjować podejrzanego cudzoziemca, jednak po drodze wpada pod tramwaj i zgodnie z przepowiednią umiera z odciętą głową. Bezdomny rozpoczyna pościg za przybyszem i jego świtą, po drodze zostaje mu ukradzione ubranie i w samej bieliźnie udaje się do siedziby MASSOLIT-u. Tam zostaje uznany za wariata i odesłany do szpitala psychiatrycznego.
Rankiem następnego dnia współlokator Berlioza, Stiepan Bogdanowicz Lichodiejew - dyrektor teatru Variétés, budzi się w swoim mieszkaniu nr 50 na ulicy Sadowej 302a i odkrywa, że przy jego łóżku siedzi nieznajomy, który przedstawia się jako Woland, profesor zajmujący się czarną magią. Stiopa przypomina sobie, że poprzedniego dnia podpisał z tym człowiekiem kontrakt na występy w teatrze. W mieszkaniu zjawiają się również towarzysze Wolanda, którzy w tajemniczy sposób usuwają Lichodiejewa z mieszkania i przenoszą go do Jałty. Tymczasem Nikanora Bosego, prezesa komitetu blokowego domu przy Sadowej, odwiedza Korowiow, podający się za asystenta profesora Wolanda. Wręcza on Bosemu łapówkę za zameldowanie Wolanda wraz ze świtą w mieszkaniu Lichodiejewa i Berlioza. Kiedy prezes komitetu zgadza się, Korowiow denuncjuje go milicji. Ponieważ Bosy podczas aresztowania zachowuje się dziwnie, trafia do szpitala psychiatrycznego.
Wieczorem w teatrze Variétés odbywa się pokaz czarnej magii. Korowiow-Fagot obsypuje publiczność deszczem dziesięciorublowych banknotów, a obecnym damom ofiaruje paryskie kreacje. Kot Behemot zjawia się na scenie i pozbawia głowy konferansjera. Wkrótce umieszcza ją z powrotem, ale konferansjer jest tak zszokowany, że musi być umieszczony w szpitalu psychiatrycznym. Następnego dnia banknoty zebrane przez publiczność spektaklu zamieniają się w zwykły papier, a ubrania zgromadzone przez obecne damy znikają. Natomiast dyrektor finansowy teatru spotyka się z administratorem Variétés i zorientowawszy się, że ma do czynienia z siłą nieczystą, ucieka do Leningradu.
W szpitalu psychiatrycznym Bezdomny poznaje pisarza, przedstawiającego się jako Mistrz, i wysłuchuje jego historii. Mistrz jest autorem powieści o Poncjuszu Piłacie i Jeszui. Jest zakochany w Małgorzacie z wzajemnością, jednak niemożność opublikowania powieści i strach, przywiodły go do szaleństwa, opuścił więc ukochaną, aby nie narażać jej na uczestnictwo w jego upadku i sam udał się do szpitala psychiatrycznego.
Tymczasem ukochana Mistrza wciąż za nim tęskni. W parku spotyka Azazzella, który ofiarowuje jej tajemniczą maść i skłania do nocnego spotkania z tajemniczym cudzoziemcem. Małgorzata opiera się, ale do zgody skłania ją obietnica spotkania z Mistrzem. Po natarciu się maścią Małgorzata zmienia się w czarownicę, leci nad miastem na miotle i niszczy mieszkanie Łatuńskiego, krytyka, który niegdyś zniszczył jej ukochanego. Ostatecznie dociera do mieszkania na Sadowej, gdzie u boku Wolanda pełni rolę gospodyni balu u Szatana, nazywanego Balem Wiosennej Pełni lub Balem Stu Królów. Po balu w nagrodę dla Małgorzaty, w mieszkaniu pojawia się Mistrz. Woland w sposób czarodziejski odzyskuje też rękopis powieści o Piłacie, mimo że został on wcześniej spalony przez autora. Małgorzata i Mistrz nie mogą odnaleźć się w rzeczywistości. Umierają po wypiciu zatrutego wina i wraz z Wolandem i jego świtą przenoszą się do innego świata, w którym ma na nich czekać wieczny spokój i wieczny dom.
W spektaklu pominięta została część jerozolimska powieści poza wspomnieniem o tym, że Mistrz jest autorem powieści o Poncjuszu Piłacie. Cały drugi akt dzieje się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie oprócz opowieści mistrza o nieszczęśliwej miłości do Małgorzaty, zwrócono również uwagę na sposób traktowania, leczenia osób niezrównoważonych psychicznie, podkreślając cienką granicę między normalnością a szaleństwem. Zakończenie trochę zmieniono i dostosowano do potrzeb teatru. Mimo pominięcia sporej części powieści, nie czułam niedosytu, czy zagubienia wątku.
Na szczególną uwagę zasługuje gra Michała Kalety - Mistrza, Piotra Dąbrowskiego - Wolanda oraz Sebastiana Cybulskiego - Korowiowa, który zarówno z bardzo obszerną rolą jak i jej interpretacją poradził sobie, według mnie, znakomicie.Obok gry aktorskiej bardzo dobra była również oprawa muzyczna i efekty specjalne. Widowisko zrealizowano z dużym rozmachem, dbając przy tym o szczegóły.Podczas pokazu czarnej magii na widownię spadły banknoty dziesięciorublowe. Spektakl zapewne wart obejrzenia zarówno przez tych, którzy przeczytali książkę, jak i tych, którzy dopiero zamierzają. Przedstawienie wystawiono na dużej scenie
Reżyseria: Grigorij Lifanow
Obsada aktorska:
Michał Kaleta /Mistrz/
Aleksandra Bednarz / Anna Wodzyńska /Małgorzata/
Oriana Soika /Natasza/
Piotr B. Dąbrowski /Woland/
Sebastian Cybulski /Korowiow/
Jakub Papuga /Behemot/
Piotr Szrajber /Asasello/
Magdalena Płaneta, Anna Sandowicz /Hella/
Łukasz Chrzuszcz /Iwan Bezdomny/
Wojciech Kalwat /Berlioz, Popławski/
Sylwester Woroniecki /Autor/
Paweł Siwiak /Warionucha, Riuchin/
Wiesław Zanowicz /Nikanor Bosy, Siemplejarow/
Piotr Kaźmierczak /Bengalski/
Zbigniew Waleryś /Doktor Strawiński, Bufetowy Sokow, Nikołaj Iwanowicz /
Barbara Krasińska /Telegrafistka, Pielęgniarka/
Andrzej Szubski /Lichodiejew/
Małgorzata Peczyńska /Praskowia Fiodorowna/
Ewa Szumska /Kochanka Siemplejarowa/
Teresa Kwiatkowska /Kobieta z Filii Komisji Widowisk, Żona Siemplejarowa/

oraz: Magdalena Banachowicz, Sylwia Cybulska, Lidia Czerniak, Natalia Gorzelańczyk, Maria Lademann, Ewa Marciniak, Magdalena Baranowska, Roksana Niewadzisz, Aleksandra Skirecka, Katarzyna Surma, Przemysław Degórski, Krzysztof Krawczyk, Maciej Sobieski, Tomasz Sternal, Filip Willmann

Kilka zdjęć:

Podczas przedstawienia obowiązywał zakaz fotografowania. Zdjęcia i wykaz aktorów biorących udział w sztuce zaczerpnęłam ze strony internetowej Teatru Polskiego w Poznaniu KLIK

Kolory tamtego lata - Richard Paul Evans

2011-12-12T21:18:00.000+01:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Richard Paul Evans

tytuł - "Kolory tamtego lata"

tytuł oryginału: "The last promise"

język oryginału: angielski

tłumaczenie: Hanna de Broekere

rok wydania: 2011

miejsce wydania: Kraków

wydawnictwo: Znak

oprawa: miękka

ilość stron: 349

ISBN 978-83-240-1630-3

sposób nabycia - zakup własny

moja ocena: 2/5

Ta historia wydarzyła się naprawdę.
Przyjaciele Eliany mówili, że jej życie to bajka. Dziewczyna z amerykańskiego miasteczka zakochała się w przystojnym Włochu i zamieszkała z nim w kraju, którego język brzmi jak poezja, a jedzenie smakuje niczym dar niebios.
Niestety, wymarzony dom okazał się jedynie piękną klatką, z której nie można uciec. Kiedy Eliana traci już nadzieję i wiarę w przyszłość, wtedy los stawia na jej drodze nieznajomego. Oboje wiele przecierpieli i trudno im uwierzyć w szczęśliwe zakończenie.
Ale przecież każdy, kto próbuje ukryć miłość, daje najlepszy dowód na jej istnienie.

Ten pisarz napisał podobno dziesięć powieści i wszystkie stały się bestsellerami. Jakoś trudno mi uwierzyć. Ja czytałam trzy i każda jest gorsza od poprzedniej. Pewnie sięgnę jeszcze po kolejne, niektóre nawet już czekają na półce, ale tylko po to żeby utwierdzić się w swoim przekonaniu. Ale skupmy się na "Kolorach tamtego lata". Zdenerwowałam się od razu na początku, jak tylko zobaczyłam tytuł oryginału "The last promise" - "Ostatnia obietnica". Tak! Dobrze widzicie "Kolory tamtego lata" to ta sama powieść, którą kilka lat temu wydało wydawnictwo "Sonia Draga" pod tytułem "Ostatnia obietnica". Mało tego w podziękowaniach napisano jak wół "Ostatnia obietnica" nie zostałaby napisana, gdyby nie pomoc moich włoskich przyjaciół.(s. 7) Gratuluję wydawnictwu Znak rzetelnego tłumaczenia. Do tej pory uważałam to wydawnictwo za jedno z bardziej wiarygodnych, ale takie wpadki podważają wiarygodność. I po co było kombinowanie z tytułem??? Nie można było przetłumaczyć dosłownie? To taki wielki trud??? Ja na początku też dałam się nabrać. Na szczęście zwracam uwagę na oryginalny tytuł i czytam podziękowania. Nawiasem mówiąc poprzedni tytuł bardziej pasował do tej książki, a przynajmniej wynikał z treści.

Zastanawiam się, co Wy drogie czytelniczki widzicie w książkach Evansa???. Bo ja niestety nie widzę nic. Banalna historia, która w dodatku wydarzyła się naprawdę. Dla mnie to taki trochę lepszy Harlequin bez momentów. Fabuła przewidywalna, 2/3 książki nudne, akcja toczy się wolno i dopiero na stu ostatnich stronach trochę przyspiesza. Zakończenie jest tak przekombinowane, że aż głupie. To takie typowe dla płytkich romansów. Najpierw wszystko się wlecze, a potem niespodziewanie, jakby na siłę się kończy, widocznie autorowi nie starczyło już talentu na porządny happy end. Nie zdradzę treści ostatniego rozdziału. przeczytajcie i sami osądźcie.

Autor zastosował te same chwyty, co w "Stokrotkach w śniegu". Główny bohater również pisze pamiętnik, którego fragmenty otwierają każdy rozdział na zmianę z włoskimi przysłowiami, o dziwo bardzo podobnymi do polskich. To mnie dodatkowo zniechęciło. Nie lubię jak ktoś robi ze mnie mało domyślnego czytelnika, który zachwyci się książką, w której autor "bezczelnie jedzie na tym samym pomyśle", bo zapewnił mu już wcześniej sukces. To się nazywa nabijanie w butelkę. Jak na tak wybitnego i bestsellerowego pisarza pan Evans jest bardzo mało oryginalny.

Nikogo nie namawiam i nie zniechęcam. Niech każdy oceni sam czy warto sięgnąć po tę książkę i poświęcić jej czas.
„Wszystko się kiedyś skończy. Nie będzie dla nas żadnego usprawiedliwienia, jeśli zmarnujemy choćby jeden dzień albo nie będziemy dążyć do tego, czego naprawdę pragniemy w życiu. Tylko to oddziela nas od tych kości - czas i ta przemijająca rzecz, życie.”

Kup Misia 2011

2011-12-10T13:57:00.000+01:00

6 grudnia ruszyła VI edycja akcji "Kup Misia" W tym roku do wyboru są 4 misie Rudolf, Wincenty, Klara i Laura, w strojach zaprojektowanych przez Macieja Zienia.

Klara przyjechała do mnie wczoraj.
Misie do kupienia na allegro i w Rossmannie.

Oceniam bez złośliwości

2011-12-09T20:02:00.001+01:00

Oceniam bez złośliwości

Rozmowa z Andrzejem Piasecznym, wokalistą i jurorem w " The Voice of Poland

Z Andrzejem Piasecznym, wokalistą i jurorem w " The Voice of Poland", rozmawia Wojciech Krzyżaniak

"The Voice..." to kolejny program szukający talentów. Nowi kandydaci wciąż bywają lepsi od poprzednich...

Bałem się, że przez te wszystkie konkursy prawdziwe talenty już zostały przebrane i zgłoszą się... No wiesz... Tymczasem pojawił się tłum utalentowanych ludzi z charakterem. Moim zdaniem świadczy to źle o fachowcach odpowiadających za poszukiwanie nowych głosów. Bo powiedz, kiedy ostatnio bez pomocy telewizji w muzyce popularnej pojawił się ktoś, kto odniósł sukces?

W programie jesteś sympatycznym gościem. Nawet ludzie, którzy jak ja mieli swobodny stosunek do twojej twórczości, polubili cię jako człowieka.

Słyszę takie głosy. Pewnie dlatego, że dotychczas myśleli, że skoro śpiewam smutne, nudne piosenki, to muszę być nudnym facetem. A tak nie jest. Mam nadzieję...

Ale spotykasz się teraz częściej z przejawami sympatii?

Zawsze spotykałem się z ludzką życzliwością. Dawno doszedłem do wniosku, że aby się o niej przekonać, trzeba po prostu podnieść oczy i patrzeć dookoła siebie, a nie pod nogi, i oczekiwać od ludzi najgorszego.

Skoro już przyznałem się do mało entuzjastycznego stosunku wobec twojej muzyki, to mogę wyznać, że kiedy usłyszałem: "Piaseczny będzie jurorem"...

To pomyślałeś: "nuda".

Nie aż tak. Bałem się raczej o to, czy nie będziesz czuł się tam nieswojo. W końcu w takich programach trzeba oceniać innych. A ty jak mało kto wiesz, jak to może zaboleć.

To prawda, krytyków mi nie brakowało i nie brakuje. I bardzo dobrze, ponieważ zrozumiałem, że prowokują mnie i w ten sposób napędzają moje postępy.

A jak byś zareagował, gdyby któryś z uczestników odpowiedział ci: Kim ty jesteś, że mnie krytykujesz?

Ania Dąbrowska odpaliła kiedyś, słysząc podobną uwagę: "Zgoda, ale los tak chciał, że ja jestem w tym miejscu, a ty bierzesz udział w konkursie". Ale przyznam, że nie jestem pewien, czy potrafiłbym odpowiedzieć na taką zaczepkę. Może zacząłbym tłumaczyć, że niekoniecznie jestem lepszy, ale mam doświadczenie i dlatego potrafię oceniać, może subiektywnie, ale bez złośliwości...

To znaczy?

Chyba powiedziałbym tak: Jestem człowiekiem, któremu niezależnie od oceny jego twórczości udało się odnieść sukces. I wiem, że gdybym wkraczając na tę drogę, na którą ty wkraczasz, wykazał się większym rozsądkiem, to osiągnąłbym więcej. To jest najważniejsza nauka, którą chcę ci przekazać. Śpiewanie jest na drugim planie, bo w ciągu dwóch miesięcy nie da się tego nauczyć.

Mógłbyś też zauważyć, że ten przegrany w perspektywie czasu może okazać się zwycięzcą.

Pewnie. Bo tu przecież nie chodzi o zdobywanie głosów widzów, tylko o pokazanie osobowości tak, żeby ludzie czekali na twoją płytę i chcieli przyjść na koncert, kiedy już znikniesz z telewizji. Oczywiście zawsze pozostaje pytanie, na ile ta telewizyjna machina pozwala przebić się prawdzie. Nikt chyba nie wie, w jakiej mierze chodzi o wydobycie osobowości, a w jakiej o bieżący show.

A kto przeważa w waszych drużynach - ludzie świadomi siebie, którzy wiedzą, jak chcieliby się rozwijać, czy skoncentrowani na karierze i niespecjalnie zainteresowani tym, co będą śpiewać?

Obie drogi są dobre. Oczywiście z wyłączeniem tych, którzy zrobią dla kariery wszystko i nie chodzi im o nic więcej. Nie potępiam ich, ale nie pochwalam i nie lubię.

Gdy rozmawiam z takim Filipem Moniuszką, to chociaż słyszę, że nie wszystko mu wychodzi, cieszę się, bo widzę, że on tym żyje. Ale są też ludzie, którzy znają swoje możliwości, mają ciekawe głosy, np. Antek Smykiewicz, ale nie odkryli jeszcze swojego stylu. Oni są tacy jak ja. I tak jak ja potrzebują producenta. Potrafię pisać teksty i śpiewać, ale brak mi zdolności wymyślania siebie na nowo. W "The Voice..." była np. Ewa Kłosowicz. Nie mogłem zatrzymać jej w programie, ale zaproponowałem współpracę. Jeśli zechce, zrobię dla niej trzy piosenki zgodne z moją intuicją jej osobowości i zobaczymy.

Rozmawiamy o rodzącej się pod twoim okiem konkurencji, a tymczasem pod koniec stycznia pojawi się twoja płyta. Jest prosta, akustyczna... Od spotkania z Sewerynem Krajewskim bardzo się wyciszyłeś, postawiłeś na melodię.

Kiedy weszliśmy do studia w Waterfront w Hudson i posłuchałem propozycji przygotowanych przez Henry'ego Hirscha, który produkował większość płyt Lenny'ego Kravitza, to z początku miałem spore wątpliwości. To brzmiało zbyt oszczędnie, surowo... Ale zaufałem mu.

I chyba dlatego to płyta bardzo amerykańska w brzmieniu. Tam wraca się do surowego brzmienia i trzymającej wszystko melodii.

Kiedy przyniosłem płytę "To, co dobre" do firmy fonograficznej, usłyszałem: "OK, fajne piosenki, a kiedy dostaniemy ostateczne wersje nagrań?". A przecież one takie mają być!!! Czy rynek w to uwierzy? Płyta odpowiada też zmianie w moim życiu. Udało mi się wyciszyć. Uspokoić.

Ukameralnić?

Fajne słowo. Chyba tak. Chociaż ciągle jeszcze mam takie momenty, za które siebie nie lubię. Ale to można znaleźć bardziej w tekstach niż w nutach na tej płycie.

A poszedłbyś na swój koncert po premierze?

Uczciwie powiem, że poszedłbym, choćby po to, żeby sprawdzić, czy się udało.

Źródło: Gazeta Wyborcza

Więcej... http://wyborcza.pl/1,90539,10775314,Oceniam_bez_zlosliwosci.html#ixzz1g49Pca78

2011-12-07T16:48:00.001+01:00

Andrzej Piaseczny: Dziś już wiem, co w życiu dobre

Kochają go wszystkie pokolenia kobiet. A gdy śpiewa „Choć, przytul, przebacz”, każda chciałaby się skryć w jego ramionach. Jak nikt inny zna zakamarki kobiecej duszy. Właśnie wydaje kolejną płytę o miłości „To, co dobre”. Bo on już wie, co jest w życiu dobre. Tymczasem zasiada w fotelu jurora telewizyjnego, muzycznego show „The Voice of Poland”.

Ile potrzebujesz czasu, żeby ocenić, czy ktoś ma talent?

Zwykle dostrzegamy talent dopiero wtedy, gdy zaczyna błyszczeć. Choćby minimalnym blaskiem. Ale przecież zdarza się, że poznajemy utalentowanego człowieka w momencie, kiedy daleko mu do pełnego blasku. Jeszcze nie odkrył siebie, może nie miał odwagi, żeby się odblokować i pokazać, co potrafi. Dlatego z taką jednoznaczną, kategoryczną oceną mam pewien kłopot. Bo ja lubię przedłużać nadzieję. Ktoś potrzebuje mniej czasu, by zabłysnąć, a ktoś inny więcej.

W życiu prywatnym również? Dajesz ludziom kolejne szanse?

Różnie bywało, ale im jestem starszy, tym osób, którym pozwalam zbiżyć się do mnie, jest mniej. Jestem ostrożniejszy, bardziej doświadczony, wybredny i bardziej przyzwyczajony do siebie takiego, jakim jestem. Byłoby więc idiotyczne, gdybym nie szanował tych, którzy są przy mnie, i nie dawał im kolejnej szansy.

Dlaczego jesteś taki dobry?

Nie jestem.

Tak mówią.

Może to kwestia wychowania, a może nieustającej chęci wiary w ludzi. To nie znaczy, że czasem nie byłem raniony przez tych ludzi, w których wierzę. Ale to, że daję im kolejne szanse, to nie moja bezgraniczna dobroć, ale zwykłe samolubstwo (śmiech).

Ale wracając do twojej roli jurora w „The Voice of Poland”. Reguły programu są proste, tu nie wydłużysz czasu w nieskończoność…

Ale gdybym mógł wykroczyć poza tę formułę, mój charakter każe dawać ludziom szansę bez ustanku. Może następne wykonanie będzie lepsze, może przeskoczy jakaś zapadka w głowie, w gardle, w psychice… Bo z własnego życia wiem, że nie wolno nikogo przekreślać. Uczyłem się angielskiego odkąd skończyłem sześć lat. Rodzice ciągle posyłali mnie na lekcje, ale szło mi jak po grudzie. I nagle po wakacjach zacząłem mówić. Nie wiem dlaczego! Nic specjalnego nie robiłem, może po prostu nabrałem śmiałości. Nagle po raz pierwszy w życiu na zadane przez nauczyciela pytanie zacząłem płynnie odpowiadać, zamiast dukać jak dawniej.

Muzyczne programy w Polsce zrobiły furorę. Przy okazji okazało się, że mamy wiele znakomitych głosów. A jednak po programie przepadają. Nie szkoda?

Bardzo szkoda.

Czego im brakuje?

Często osobowości.

To znaczy?

Chodzi o to, żeby śpiewać tak, by budzić emocje. Najgłupsze pytanie, jakie można zadać autorowi: o czym jest ta piosenka, o czym jest ten wiersz, o czym jest ta książka – okazuje się nie takie głupie. Bo przecież, kiedy wychodzimy na scenę i chcemy poruszyć w kimś czułą strunę, może ona drgać na wiele sposobów. Treści, które pokazujemy, każdy z nas odbiera w kontekście własnej osobowości, własnej historii, własnego życia, pragnień, marzeń. Dlatego czasem warto jednak zapytać autora: „O czym jest ta piosnka?”, ponieważ ona przetworzona na innej strunie dostaje innych alikwotów. Okazuje się, że każdy człowiek rozumie ją inaczej, bo przez pryzmat własnych doświadczeń. Ale jeżeli na scenę wyjdzie wykonawca warsztatowo doskonały, wyśpiewa wszystkie dźwięki, które kompozytor nakazał, dodając jeszcze tysiąc pięćset swoich ozdób, melizmatów, a nie będzie miał tej umiejętności poruszenia czułej struny, nic z tego nie będzie. Nic i nigdy.

Można nawet fałszować, byle budzić emocje?

Zdecydowanie. Najgorzej jest być letnim. Robić coś, co nie pozostawia w nas żadnego śladu albo w najlepszym przypadku jest piosenką jednego sezonu.

Gdybyś miał podać przepis na karierę, co by się w nim znalazło: talent, uroda, osobowość, a może szczęście?

Wszystkie te czynniki są ważne. Emocje widza budzi nie tylko głos. Postrzeganie artysty nie jest ograniczone do wokalu. Uroda też jest ważna.

Mniej urodziwi są bez szans?

Nie wiem. Jeśli mnie pytasz o wielkich wykonawców, którzy wyglądają średnio: no dobra, ale jakże śpiewają!

Co jest największą trudnością w ocenianiu? W podjęciu decyzji – tobie dziękujemy, a ty możesz zostać.

Związek emocjonalny, który się wykształca z własnymi uczestnikami. Im jest ich mniej, tym te decyzje są trudniejsze. Bo znamy się dłużej. W moim przypadku cała ta zabawa wiąże się z tym, że faktycznie poznajemy się również poza sceną. „Dzieciaki” były u mnie w domu.

Każdy jest miłym gościem w twoim domu?

Prowadzę dom otwarty, choć staram się, żeby był jednak prywatny. Przychodzą do mnie najbliżsi, a po tylu tygodniach spędzonych z nimi, są najbliższymi osobami. Jasne, że mówię nieco na wyrost, ale to jest ciekawa przeciwwaga dla tego, o czym mówiliśmy – że im jesteśmy starsi, tym tych osób wokół nas jest mniej. Musieliśmy zbliżyć się do siebie.

Dlaczego wyniosłeś się w Góry Świętokrzyskie, daleko od Warszawy?

Kiedy jestem u siebie, widzę ogromną perspektywę. Wyglądam z okna, staję przed domem i widzę bezmiar możliwości. I najważniejsze jest to, że nie muszę gonić, chwytać pomysłu, który właśnie się pojawił. Bo wiem, kiedy patrzę na tę perspektywę, że ona tam będzie. Że nie umknie następnego dnia. Że nie trzeba gonić pomysłu pomysłem. Że można wstać kolejnego dnia, patrzeć w tę samą dal.

A na co masz widok z okna?

Na Święty Krzyż. Wprawdzie jest 35 kilometrów dalej, ale przy dobrej pogodzie widzę światełko na nadajniku radiowo-telewizyjnym na Świętym Krzyżu.

Od czego uciekasz?

W ogóle nie uciekam. To jest odpoczynek od zgiełku. Ale to nie tak, że wygoniłem się z miasta, bo mi zaczęło przeszkadzać.

Życie towarzyskie, zawodowe toczy się w Warszawie, a ty sobie siedzisz tam w tych górach i piszesz swoje piosenki.

Życie towarzyskie toczy się tam, gdzie jest towarzystwo. A towarzystwo wybieram sam.

Ale mnóstwo ludzi lgnie do tej Warszawy, bo tu się może coś zdarzyć. Ty zawróciłeś na pięcie i zwiałeś.

Janusza Gajosa też ostatnio widziałem w teatrze, a nie na przyjęciach towarzyskich. Wszędzie można znaleźć własną niszę. Nawet w zatłoczonym mieście. Naprawdę nie uciekam, po prostu jakoś przyjemniej mi jest być w miejscu, w którym przejrzyściej widać kolory. Jak one się zmieniają.

Pamiętasz moment, kiedy pomyślałeś: „Wybuduję sobie dom”?

Wszystko zaczęło się od tej perspektywy. Pamiętam, że kiedyś byłem na pieszej wycieczce po Górach Świętokrzyskich, to bardzo niewymagające góry, więc nie było ciężko. Jesienią, póki nie jest jeszcze zbyt zimno, można kolorowymi lasami przejść 30- 40 km w ciągu dnia, nie męcząc się zbytnio. Szedłem przez ten kolorowy las i niespodziewanie dotarłem do polany na szczycie wzniesienia. I zobaczyłem zapierającą dech perspektywę. Od tego się wszystko zaczęło. Zbudowałem dom.

To wieś?

I ostatni dom we wsi.

Przyjaźnisz się z miejscowymi?

Znamy się, ale nie są to zażyłe przyjaźnie. Żyję jedną nogą w walizce. Nie osiadłem do tego stopnia, żeby się wtopić w jakąś społeczność.

Jesteś człowiekiem w drodze?

Zdecydowanie tak. I choć czasem mam potrzebę osiąść, ta droga mnie fascynuje i nie potrafię, nie chcę się zatrzymać.

Co robisz w domu, jak jesteś sam? Nie musisz jechać na koncert, do studia nagrań.

Kompletnie nudne rzeczy. Wstaję, włączam radio z muzyką poważną. Mam kilka ulubionych rozgłośni, zwykle internetowych. Czasem coś mi bardziej wpadnie w ucho, więc zapisuję, żeby kupić płytę. Zasypiam przy Mozarcie. Mam takie ulubione radio internetowe, które gra tylko Mozarta.

To w tym domu powstają twoje piosenki?

Tak, właśnie tam.

Siadasz przy biurku i czekasz na wenę?

Wyganiam wtedy wszystkich i chodzę, wykonuję różne czynności, ale chodzę, chodzę. Jestem niespokojny.

Chodzisz z kartką i ołówkiem?

Nie, dobiegam do kartki. Zwykle piszę słowa do muzyki. Najpierw melodię noszę w głowie, podśpiewuję sobie aż zacznie mi kiełkować temat. Potem dobieram słowa. I moment, kiedy siadam przy kartce, to jest już tylko przelewanie myśli z głowy.

Skąd wiesz, czy piosenka będzie się podobała?

Nigdy nie ma tej pewności. Podczas pracy nad płytą jedne piosenki zapadają nam bardziej w głowę niż inne. To niewytłumaczalne. Całe szczęście, że kiedy się ich pisze 15-20, jest z czego wybierać. Ale czasem moje własne wybory nie są wyborami najszczęśliwszymi, w sensie sukcesu komercyjnego.

Ale po 20 latach w show-businessie masz już chyba nosa i wiesz, co będzie przebojem?

Nawet dwudziestoletnie doświadczenie czasem zawodzi.

Skąd bierzesz historie?

Z życia. Historia z moją nową płytą zaczęła się od tego, że napisałem jedną piosenkę, tytułową, która ma określić zawartość tej płyty – „To co dobre”. A potem już wiedziałem, o czym ma być cała płyta. Nagle zobaczyłem, że wokół mnie jest mnóstwo dobrych rzeczy, na które najwyższy czas zwracać uwagę.

Dobrze ci mówić, bo od kilku lat jesteś w najlepszym momencie życia.

No dobrze, ale łatwo jest popaść w sztampowe postrzeganie rzeczywistości. Myślę, że jak jest dobrze, trzeba to smakować małą łyżeczką. I o tym jest ta płyta.

Co jest dobre w twoim życiu?

Dobre jest to, że uświadomiłem sobie, iż zawodowo to jest jeden z najlepszych momentów. Dobre jest to, że mam czas, by więcej czytać, więcej słuchać. Być bardziej wyrozumiałym dla moich najbliższych, chociaż nie zawsze mi się to udaje. I dobre jest to, że staram się nie doświadczać życia po łebkach.

Przy jakiej piosence z nowej płyty się wzruszyłeś?

„Z dwojga ciał”. Ale tutaj pokażę rogi, bo to jest wzruszenie na płaszczyźnie erotycznej, a nie bardzo emocjonalnej, miłosnej. Uważam, że erotyzm to dopełnienie człowieczeństwa. Nie tylko bujamy w chmurach, ale potrafimy też w tych chmurach zdobyć się na bliskość innego rodzaju.

W trawie, jak w twojej piosence?

W trawie i chmurach (śmiech).

Znowu piszesz o miłości.

No tak, bo jakże od niej uciec.

Jest najważniejsza?

Zdecydowanie. Ale miłość jest pojęciem bardzo szerokim. To nie jest uczucie, które można skanalizować tylko w stosunku do jednej osoby. Miłość to pojęcie bardzo szerokie. To jest też współodczuwanie. Uzupełnianie się, chęć pomocy. Przecież rodzina, brat, siostra, matka to też miłość.

Jest jeszcze miłość własna.

Bardzo ważna.

Powiedziałeś kiedyś: „Od nas zależy, w którą się idzie stronę, ta droga prowadząca w światła jupiterów jest najłatwiejsza”. Ale ty nie idziesz w stronę jupiterów…

Jak to nie? Idę. Tylko inaczej. Bo też nie scena jest największą wartością w życiu, tylko życie. Kiedyś Jeremi Przybora po śmierci Agnieszki Osieckiej, a potem też swojej żony powiedział: „Życie jako sposób na spędzanie wolnego czasu przestało mnie w tym momencie interesować”. Mnie życie interesuje wyjątkowo mocno.

Beata Biały

wywiad pochodzi z portalu www.onaonaona.com KLIK

Top 10 - Dziesięć najlepszych książek na zimowe wieczory

2011-12-04T01:00:00.000+01:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięć najlepszych książek na zimowe wieczory!

Według mnie na zimowe wieczory najlepsze są książki grube, wielowątkowe i wciągające. Moja lista:
1.

Przeczytałam jednym tchem i polecam. Książka ma wszystkie zalety czytadła na zimowe wieczory: jest gruba, wielowątkowa i wciągająca. Moja recenzja tutaj KLIK

2.

Dla mnie rewelacja. Polecam również film pod tym samym tytułem.

Odkąd przeczytałam tę książkę, zajęła miejsce na półce z moimi ulubionymi tytułami. Romans, ale niebanalnie napisany.

Bo jak nie zimą, to kiedy?

Czytałam zimą i dobrze mi to zrobiło :-). Filmu nie polecam.

A teraz kilka tytułów, które zaplanowałam przeczytać tej zimy:

Te książki kupowałam właśnie z myślą przeczytania ich zimą, aby w mroźny wieczór przenieść się do słonecznych Włoch.

Nakłoniła mnie reklama i opinie usłyszane w mediach, bo na razie nikt z moich znajomych jej nie czytał.

Zacznę czytać już niedługo, bo zamierzam w najbliższym czasie wybrać się na film pod tym samym tytułem.

9.

Jak tylko trafi w moje ręce tom trzeci sagi zaczynam czytać.

10.

Kupiłam pod wpływem opisu na okładce, a teraz nie mogę się doczekać kiedy zacznę czytać.

Listy do M

2011-12-03T13:26:00.000+01:00

Po zdecydowanie nieudanym "Śniadaniu do łózka" obiecałam sobie nie chodzić na polskie filmy, a zwłaszcza na polskie komedie romantyczne. Skusiła mnie reklama telewizyjna i pozytywne opinie w internecie dotyczące "Listów do M".
Historia banalna, ale pośmiać się można. Zdjęcia kręcono między innymi w warszawskim centrum handlowym "Arkadia" i na ulicach świątecznej Warszawy.
Moim zdaniem film dobry na zimowe wieczory, do obejrzenia w ciepłym domu, gdy na dworze mróz i śnieg. Nawet Marta Ścisłowicz się postarała i jest mniej drewniana niż zwykle. Scenarzyści zadbali również o wizualną część filmu. Bardzo bogate dekoracje i dbałość o szczegóły uwiarygadniają historię i nadają jej świąteczną oprawę.
Polecam tym, którzy w oczekiwaniu na Wigilię chcieliby poczuć już świąteczny nastrój.

Moim zdaniem o...(4)

2011-11-29T22:13:00.010+01:00

Różnych książkowych, i nie tylko, żalach:

Ostatnio w blogowym świecie rozpętała się burza. Polscy autorzy podjęli temat wyzyskiwania wydawców przez duże sieci księgarskie. Rozpoczęła Pani Małgorzata Gutowska-Adamczyk, autorka "Cukierni pod Amorem" opisując praktyki sieci Empik KLIK Potem zawrzało i inne artykuły (dotyczące nie tylko Empiku) się posypały. KLIK KLIK KLIK

W moim mieście nie ma Empiku, a nawet gdyby był nie kupowałabym tam bo:

- Empik oprócz szyldu nie różni się niczym od innych księgarń. To już nie te czasy, kiedy Empik był Salonem Kultury, kiedy znaczek 'Empik poleca" gwarantował dobrą lekturę, muzykę, film. Teraz liczy się tylko kasa, dlatego obok miałkich romansów, stoją perełki czytelnicze (w minimalnych ilościach). W mojej małej miejskiej księgarni znalazłam dziś tomik poezji tegorocznego Noblisty. W Empiku nie ma. Tzn. jest, ale nie ten, którego szukałam.

- darmowa wysyłka przy zakupie ze strony internetowej jest od zamówienia powyżej 100 PLN. Ciężko mi za taką kwotę wybrać książki niespotykane w innych księgarniach, albo są niedostępne, albo nakład wyczerpany. Przy małych zamówieniach koszty wysyłki sporo przewyższają zakup w tradycyjnej księgarni.

- promocje w Empiku, to też jedna wielka porażka. Cena promocyjna niewiele różni się od regularnej. A szumne obniżki -40% -50% dotyczą takich bubli, że nawet za darmo bym ich nie chciała. Jak na giganta branży oferta jest gorzej niż słaba.

- poza tym Empik wyzyskuje swoich pracowników. nie znam osoby, która pracowałaby tam dłużej niż okres próbny. Mówię oczywiście o szarych pracownikach salonów zatrudnianych na szumnie nazywanych stanowiskach np. "doradca klienta na dziale książki". Pracują tam głównie studenci, niemający za dużego pojęcia o doradztwie, o nowościach, poszukiwanych tytułach, ograniczający się do zajrzenia w komputer i stwierdzenia "nie ma". Ale trudno się dziwić nie dość, że pracują w niepełnym wymiarze zatrudnienia, za najniższą stawkę, to nieliczni mają do tego naprawdę serce i znają się na tym co sprzedają. Poza tym na swojej zmianie muszą jeszcze ogarnąć kasę fiskalną, przytargać ciężkie kartony z zaplecza, rozłożyć wszystko na półkach według najnowszych chwytów marketingowych. Nieważne o czym, ważne żeby się sprzedało. "Doradca klienta na dziale książki" to ciężka fizyczna harówa także w weekendy za marne grosze i "prestiż" pracy w "renomowanym" miejscu.

Żeby nie było, że tylko Empik mi podpadł:

- nie kupuję nowości na Allegro, bo sprzedawcy tak windują koszty wysyłki, że dochodzą do absurdalnych kwot. Szczytem głupoty jest wysyłka jednej książki średniej objętości za 10 PLN listem ekonomicznym. Kupuję tylko książki z drugiej ręki i jakieś starsze wydania, których nigdzie już nie można dostać. Indywidualni sprzedawcy nie szaleją z kosztami wysyłki.

jedyna duża księgarnia internetowa, w której kupuję to Selkar. Darmowa wysyłka jest przy kwocie 200 PLN ale oferta jest szeroka, przejrzysta więc zebranie zamówienia za taką kwotę nie jest problemem. Dopóki zamawiam indywidualnie, dla siebie nie mam kłopotów z jego realizacją. Schody zaczynają się przy zamówieniach dla biblioteki. Ostatnio z 45 pozycji zamówionych otrzymałam tylko 30, czyli 1/3 mniej, bo zapasy w magazynie się wyczerpały. Na stronie internetowej pozycje, których nie dostałam widnieją jako dostępne. Może nie byłoby w tym nic dziwnego, ale sytuacja taka spotyka mnie już drugi raz. W zeszłym roku robiłam duże zamówienia początku grudnia, potrzebowałam zaksięgować fakturę do końca roku. Na zamówienie czekałam prawie 3 tygodnie kiedy już straciłam nadzieję, że zdążę przed Świętami Bożego Narodzenia, dostałam maila, że połowy zamówienia nie mogą zrealizować z powodu braków w magazynie. Musiałam zrezygnować. zaraz po Nowym Roku otrzymałam wiadomość, że już mogą zrealizować moje przedświąteczne zapotrzebowanie. Trochę to niepoważne. Trudno mi uwierzyć że w okresie świąteczno - remanentowym kiedy wszystkie transakcje raczej się zamyka, zlicza i podsumowuje księgarnia zrealizowała 100% moich życzeń.

Dla porównania w mojej małej miejskiej księgarni mam wszystko łącznie z nowościami z 10% rabatem stałego klienta. Nawet jeśli czegoś nie ma to maksymalnie po dwóch dniach już jest.Ściągają z hurtowni praktycznie wszystko o co proszę. Bez czekania na kuriera i kosztów wysyłki. Poza tym książkę, mogę dotknąć, obejrzeć, przeczytać fragment i ocenić zawartość na własne oczy.

Jeszcze jedna sprawa, ale już nie księgarska.

Jakiś czas temu napisałam posta na temat współpracy z wydawnictwami KLIK Potem otrzymałam maila od wydawnictwa Znak Litera Nowa, którego treść przytaczam w całości

"Witam,
natrafiłam na wiadomość, że interesuje się Pani twórczością Antoine'a de
Saint-Exupéry'ego. Dlatego chciałabym zaproponować Pani zrecenzowanie
książki "Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica" , której autorami są Luc
Vanrell i Jacques Pradel.

Jeżeli wyraża Pani chęć otrzymania egzemplarza recenzenckiego, to proszę o
podanie danych do nadania przesyłki.

Pozdrawiam!
Anna Jucha
Wydawnictwo Znak literanowa"

Postanowiłam zaryzykować, bo pomyślałam, że przekonam się na własnym przykładzie jak wygląda taka współpraca. Zawsze przecież mogę zrewidować moje poglądy z cytowanego wyżej posta. Wysłałam więc adres i czekałam, czekałam, czekałam i tak czekam do dziś, ani książki nie widać, ani kontakt mailowy nie odpowiada. Za jakiś czas dostałam podobną wiadomość od kolejnego klona wydawnictwa Znak tym razem Znak Emotikon specjalizującego się w wydawaniu książek dla dzieci cytuję również w oryginale:

"Witam serdecznie,

Zainteresowana treścią bloga, poświęconego życiu, wychowaniudzieci i związaną z tym tematyką, chciałam zaproponować nawiązanie współpracy zWydawnictwem Znak Emotikon, wydającym książki dla dzieci i młodzieży. Raz wmiesiącu przekazywalibyśmy jeden lub dwa wybrane tytuły książkowe dozrecenzowania.

W załączeniu przesyłam jesienne zapowiedzi wydawnicze, zktórych chętnie przekażemy wybrane tytuły do recenzji i umieszczeniu na blogu.Książki oczywiście przekazywane są bezzwrotnie i nieodpłatnie.

W kwestii treści zamieszczanych recenzji niczego nienarzucamy, nie wymagamy pozytywnych opinii, a jedynie szczerej oceny pozycjiksiążkowych.

Zależałoby nam na zamieszczeniu recenzji konkretnego,wybranego tytułu do około miesiąca od czasu otrzymania książki z Wydawnictwa..

Bardzo proszę o informację zwrotną, jeżeli są Państwozainteresowani a wszelkie nasuwające się pytania proszę kierować mailemzwrotnym, postaram się udzielić na nie odpowiedzi.

Serdecznie pozdrawiam,

------------------

Joanna Białek

Biuro Prasowe

Wydawnictwo Znak Emotikon'

Wysłałam informację zwrotną potwierdzającą chęć nawiązania współpracy i znowu cisza od 19 sierpnia.

To się nazywa poważne traktowanie przyszłych współpracowników. Gratuluję podejścia.

Ostatni mail, którego chciałabym przywołać dotyczy reklamy i po prostu mnie powalił:

"Witam!

Bardzo mi cieszy, że ktoś jeszcze czyta książki :) Zobaczyłem "Sto lat samotności w twoim profilu, jest to jedna z moich ulubionych książek! Nawiasem mówiąc, nie wiem, czy czytałeś "Samotność w sieci". Mogę poradzić, musi ci się spodobać.

Chcialbym tylko podziekowac ci za super blog dziewczynkazprzedmiescia.blogspot.com.

Przeczytałem pierwszy post "prowincjonalne notatki", i spędziłem na twoim blogu jeszcze godzinę z przyjemnością :)Piszesz dobre, ciekawo i łatwo do czytania. Bardzo ładny jest post "Ostatni dzień lata...".

Generalnie pracuję w firmie Jooble, wyszukiwarce ofert pracy na całym świecie.

Moim zadaniem jest przekonanie blogerów o umieszczenie linków do naszej strony.

Kocham swoją pracę, mamy przyjazny zespół i dobre kierownictwo, ale niestety nie mam pojęcia jak przekonać bloggera umieścić do nas link, obawiam się, mogę zostać wyrzucony za to z pracy :(

I teraz, zamiast wysyłania mailów do tysięcy różnych blogów, czytam twój.

Szczerze mówiąc, nie jestem bardzo pewien, że link do naszej strony w Polsce jooble.com.pl, będzie odpowiednia do twego bloga, ale jeśli jest to możliwe, masz od mi ogromne DZIĘKI! Strona jest naprawdę super, bardzo pomaga w wyszukiwaniu pracy.

Życzę miłego dnia i dobry nastrój! Jeszcze raz dziękuję za fajny blog. Pisz więcej.

P.S. Mój znak Zodiaku jest również Bliźnięta :)"

My best,

Dmytro Ivanenko
Account Manager"

Ponieważ Pan jest obcokrajowcem nie odniosę się do poprawności językowej, ale w "moim profilu" jest napisane, że "Samotność w sieci" jest moją ulubioną książką. Jedną widział, drugą nie. "Ostatni dzień lata" to był wtedy pierwszy od góry post na liście, ponieważ pan do innych się nie odnosi pozwolę sobie przypuszczać, że nic więcej nie czytał, ale reklamę mi wcisnął. Jak trzeba być zdesperowanym żeby pisać takie żałosne wypociny i jeszcze wierzyć, że ktoś się na nie nabierze. I ten rozpaczliwy fragment o wyrzuceniu z pracy. Naprawdę popłakałam się......ze śmiechu.

GŁUPOCIE MÓWIĘ STANOWCZE NIE!!!!

Andrzej Piaseczny - Koncert w Lesznie 27.11.2011

2011-11-28T23:41:00.001+01:00

"TAKI DROBNY CZŁOWIEK, A TAKI WIELKI GŁOS"

Tak śpiewa Głos Polski

2011-11-27T00:39:00.003+01:00

Chciałabym powiedzieć, że to była decyzja TRENERA, ale uczciwie mówiąc widzowie TRENEROWI pomieszali plan, nie powiem że bez mojego udziału....i bardzo dobrze :D. Zresztą mina Andrzeja po ogłoszeniu decyzji widzów mówiła wszystko :)

A tak śpiewa Głos Polski, przynajmniej ten z drużyny Andrzeja:

Rafał nie był moim faworytem od początku programu, ale z biegiem czasu stwierdzam, że chłopak broni się głosem, w odróżnieniu od przegranej dziś Kasi Lisowskiej, która broniła się tylko i wyłącznie znajomościami...
Jeszcze słowo do FANÓW Andrzeja: najbardziej na świecie nie lubię: oportunistów, tchórzy, lizusów i hipokrytów, w związku z czym chciałabym pogratulować PAŃSTWU FANOM "odwagi" po przedostatnim odcinku programu.

A tak śpiewa Kacper Sikora, zwycięzca IV EDYCJI MAM TALENT

Jutro tj. dziś (27. 11.2011.) o godzinie 17.00. w hali TRAPEZ w LESZNIE koncert Andrzeja Piasecznego. Zapraszam wszystkich prawdziwych fanów.

Top 10 - wymarzone prezenty książkowe

2011-11-26T19:46:00.002+01:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień. Dziś przyszła pora na... Dziesięć wymarzonych prezentów książkowych!

Jakiś czas temu zauważyłam na blogach ranking Top 10 dotyczący tematów około-książkowych. Wczoraj znalazłam aktualny temat na ten tydzień i postanowiłam się przyłączyć. Ze względu na zbliżające się Mikołajki i Gwiazdkę temat to Dziesięć wymarzonych prezentów książkowych. Jeśli ktoś chciałby zostać Mikołajem, to nie widzę przeszkód. :)

1. Czytnik e-booków Amazon Kindle.

Na 90 % wiem, że dostanę go w styczniu (przyjedzie z Anglii) Mam tylko nadzieję, że nie będzie w kolorze różowym. W tym wypadku Mikołajem będzie mój brat.

2. "Niepełni" - Paweł Pollak.

Tę książkę chcę mieć od momentu przeczytania tej recenzji:
http://moje-wysypisko.blogspot.com/search?q=niepe%C5%82ni+
Książka pojawia się na Allegro, ale zawsze coś przeszkadza mi w jej nabyciu. A to kończąca się aukcja, a to moja skleroza. No po prostu nie składa się.

3. "Dzieci z Bullerbyn" - Astrid Lindgren.

Jedna z moich ulubionych książek z dzieciństwa. Niestety nie zachowała się do tej pory z powodu nadmiernej eksploatacji i ciągłemu pożyczaniu koleżankom. Ostatnio Nasza Księgarnia wydała ją w wersji kolekcjonerskiej z taką samą okładką jak zapamiętałam z dzieciństwa. Powody, dla których jeszcze jej nie kupiłam takie, jak przy poprzedniej książce.

4. H. CH. Andersen - Baśnie.

Kolejna z książek mojego dzieciństwa, która już kiedyś gościła na mojej półce, ale nie przetrwała z powodu zniszczeń powstałych z powodu zaczytania. Baśnie ozdobione były ilustracjami mojego ulubionego ilustratora Jana Marcina Szancera. W 2008 roku wznowiono to wydanie w takiej samej formie jaką pamiętam z dzieciństwa: ten sam format, ta sama twarda okładka, ten sam ilustrator, ta sama zawartość.

5. Margaret Mitchell "Przeminęło z wiatrem".

Tę książkę czytałam już kilkakrotnie, ale nigdy nie miałam swojej własnej. Pożyczałam od sąsiadki, koleżanki albo z biblioteki. Zawsze czytałam 3 tomy. W tym roku wydawnictwo Albatros cała powieść w jednym. bardzo bym chciała mieć ją na swojej półce, chociaż boję się czcionki á la liliput.

6. Gabriel Garcia Marquez"Sto lat samotności".

Moja ulubiona książka Marqueza. Czytałam kilkakrotnie, ale tak jak z "Przeminęło z wiatrem" własnej się nie dorobiłam. Ostatnio wydawnictwo Muza wydało tę książkę, jak i inne Marqueza, tworząc odrębną serię.

7. Gabriel Garcia Marquez "Miłość w czasach zarazy."

Kolejna książka Marqueza, którą czytałam, ale na własność nie mam.

8. Janusz Leon Wiśniewski "S@motność w sieci. Tryptyk".

Specjalna wersja książki z komentarzami autora i fanów oraz z post-epilogiem wydana przez wydawnictwo Czarne. Ostatnio z okazji dziesięciolecia pierwszego wydania książkę wydało wydawnictwo Świat Książki.

9. Seria "Babylon".

W Polsce do tej pory ukazały się 3 tomy tej serii: "Hotel Babylon:, "Air Babylon" i "Fashion Babylon". Żadnej z nich nie czytałam. Widziałam tylko serial "Hotel Babylon", który doczekał się swojego polskiego odpowiednika pod tytułem "Hotel 52". Czytałam kilka pozytywnych recenzji na temat tej serii, dlatego chciałabym je skonfrontować z rzeczywistością.

10. Trylogia Paulliny Simons.

Do tej pory nie czytałam żadnej książki tej autorki. Pozytywne recenzje i ciekawe opisy księgarskie rozbudziły moją ciekawość i chęć przeczytania.

Wszelkich Mikołajów zapraszam do współpracy :)

Dzieci lekcje odrobiły...

2011-11-12T23:24:00.018+01:00

Dzieci lekcję odrobiły....

ale Trener za dzisiejsze wybory ma u mnie focha jak stąd do Kielc.
Może ja nie umiem spiewać, może ja się nie znam, ale mam tylko jedno pytanie:
Andrzej, kiedy przestaniesz faworyzować Kasię Lisowską????

Dopisek z 13.11.2011
Pan Trener zabrał głos na temat swoich wczorajszych wyborów:
"dzień dobry... nie dałem rady przeczytać wczoraj po programie wszystkich postów. Przeczytałem na tyle, żeby widzieć w jakim stopniu każda decyzja przynosi coraz większe kontrowersje. Tak będzie już do końca programu. Jak zwykle dziękuję za wszystkie uwagi. Nawet te nie do końca sympatyczne... ...a dzisiaj oglądam powtórkę.[...] No cóż... sympatycznie się z wami rozmawia. Nie zmieni to na szczęście tego, że reguły programu pozostawiają decyzje mnie. Podejmuje je w najlepszej wierze i tak już będzie. Poza wszystkim jestem ciekaw czy pozostali trenerzy prowadza podobne spory. :).
A to już mnie powaliło totalnie.....Ale to takie typowe dla Trenera....
"Przepraszam, ale nie będę się ani tłumaczył, ani usprawiedliwiał moje decyzje są oparte o moje oceny i przekonania. Pracuję z zawodnikami od dawna i znam ich możliwości. Moje decyzje pozostaną moimi. Publiczność ma również swoje zdanie i wyraża je wybierając jednego zawodnika." "Zawsze wybiorę tego, kto lepiej śpiewa".
bla, bla, bla
Liczyłam, że po obejrzeniu powtórki programu Trener przyzna się do ewidentnej pomyłki, ale niestety......nic takiego nie nastąpiło...do tego jeszcze jak dla mnie bez przekonania ją wytłumaczył. Widać ewidentnie, ze strategia Trenera polega na ochronie za wszelką cenę Kasi Lisowskiej, która według mnie i nie tylko mnie, śpiewa najgorzej. Gdybyś Drogi Trenerze raczył to uprzejmie zauważyć byłoby dużo łatwiej i prościej podejmować nieuniknione decyzje.
W pełni zgadzam się z tym zdaniem:
Łukasz Sokalski: I've got the moves like Jagger...lalala, tyle na ten temat. Nie kwestionuje opinii naszego czcigodnego Trenera, ale zastanówmy się- szukamy najlepszego głosu czy chcemy wzbudzać kontrowersje? Może i racja, znasz ich lepiej niż my, pracujesz z nimi szmat czasu. My niestety oceniamy to co widzimy i słyszymy za pośrednictwem telewizorów, no bo jak inaczej? Z jakiego innego źródla możemy czerpać nasze informacje, na podstawie czego kształtować opinie? Nie wiem jakimi kryteriami się wczoraj kierowałeś i generalnie nie ma to już znaczenia. Nie mam jak Ty wykształcenia muzycznego, żeby oceniać jakość śpiewu w różnych kryteriach, brać pod uwagę każdy najdrobniejszy dźwięk. Oceniam to co słyszę i albo mi się to podoba albo nie. Niestety kompletnie nie zgadzam się z wczorajszym werdyktem. Bardziej mi to przypominało jakbyś chciał, żeby uczestnicy dogrywki chociaż trochę byli dla siebie nawzajem wyzwaniem, a powiedzmy sobie szczerze- ktokolwiek by to nie był- Antek, Ian czy Rafał po prostu zmietliby Kasiunie z powierzchni ziemi. Cóż... c'est la vie."
Przytoczone komentarze pochodzą z oficjalnego profilu Andrzeja na Facebooku http://www.facebook.com/pages/Voice-of-Poland-TVP-Andrzej-Piaseczny/180013045400853

Nie wszyscy dziś świątecznie leniuchują...

2011-11-11T18:33:00.001+01:00

To jest jedna z moich ulubionych piosenek, więc bardzo proszę jej jutro nie popsuć.
"Dzieci kolonijne" ogarnijcie temat, bo jak na razie w tej gromadzie Trener jest najlepszy, a jak jutro nie wyjdzie, to Trener zaprezentuje także inne bluzgi. :)
Trenerze...żeby tak na wizji przeklinać... :)
W jutrzejszym programie pojawi się też akcent leszczyński:

Dziennik kawowy. Notatki z podróży po Kolumbii - Ewa Kulak-Carvajal

2011-11-07T23:34:00.000+01:00

Metryczka:

kategoria - opowieść podróżnicza

autor - Ewa Kulak-Carvajal

tytuł - "dziennik kawowy. Notatki z podróży po Kolumbii."

tytuł oryginału: książka dwujęzyczna polsko-hiszpańska tytuł hiszpański: "Diario de cafe. Notas de viaje por Colombia

język oryginału: hiszpański, polski

tłumaczenie: Ewa Kulak-Carvajal

rok wydania: 2011

miejsce wydania: Bogota

wydawnictwo: Poemia su cassa editorial

oprawa: miękka

ilość stron:120

ISBN 958-8139-96-1

sposób nabycia - dostałam w prezencie

moja ocena: 4/5

"Dziennik kawowy" to zbiór wyselekcjonowanych notatek, które pierwotnie ukazywały się na blogu, czy raczej stronie internetowej autorki Ewy Kulak www.ewakulak.com

Ewa jest Polką. Po studiach wyjechała do Kolumbii, gdzie poznała swojego męża Mario. Obecnie mieszka w Bogocie, ale często podróżuje do różnych części świata.

W swojej książce w formie luźnych, krótkich zapisków opisuje to co ją w Kolumbii zaskoczyło, rozbawiło i zdziwiło. Obok wielokolorowych opisów krajobrazów, pól kukurydzy, spotykamy obraz biednej, głodnej Bogoty, przeplatany legendami, zwyczajami świątecznymi i opisami egzotycznych posiłków. Dzieci przebrane z okazji Dnia Czarownic, zderzają się z dziećmi wojny i dziećmi zabójcami. Naturalne bogactwa Kolumbii, roślinna kość słoniowa - tagua, czy guada- roślinna stal współistnieją z molas, estrato, storczykami, kawą i pysznymi, dojrzałymi owocami.

Po przeczytaniu książki Kolumbia jawi się jako kraj kontrastów. Z jednej strony wojna, z drugiej bajkowe nadmorskie krajobrazy. Z jednej strony Kolumbijczycy, Hiszpanie z drugiej Indianie. Żyją na tym samym kosmopolitycznym skrawku świata tworząc specyficzne, kolorowe społeczeństwo, w którym jedni mieszkają w bogatych dzielnicach wielkich miast, jadają w najlepszych restauracjach, kończą prestiżowe uczelnie, a inni żebrzą, uczą się walczyć, zabijać lub wyrabiają ręcznie etniczne stroje i biżuterię żeby utrzymać się przy życiu. A wszystko dzieje się pod bezchmurnym niebem, słonecznej, kolorowej, soczystej, złotej Kolumbii.

Bardzo podoba mi się forma książki. Krótkie, zwarte, bez zbędnych opisów historie zachęcają do odwiedzenia i zobaczenia wszystkich barw, kolorów i odcieni tego niezwykłego miejsca na własne oczy.

Krawcowa z Madrytu - Maria Dueñas

2011-11-06T19:42:00.001+01:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Maria Dueñas

tytuł - "Krawcowa z Madrytu"

tytuł oryginału: "El tempo entre costuras"

język oryginału: hiszpański

tłumaczenie: Dorota Elbanowska

rok wydania: 2011

miejsce wydania: Warszawa

wydawnictwo: Świat Książki

oprawa: miękka

ilość stron: 600

ISBN -978-83-779-414-6

sposób nabycia - dostałam w prezencie

moja ocena: 5/5

Malownicza powieść o miłości, modzie i szpiegowaniu. Po wielu perypetiach Sira, młoda szwaczka oszukana przez kochanka, otwiera salon krawiecki w Madrycie. W Hiszpanii trwa Wojna Domowa, a jej klientkami zostają żony ważnych polityków hiszpańskich i niemieckich. Zwerbowana przez Anglików, Sira dostarcza wywiadowi brytyjskiemu ważnych informacji, które zdobywa od swoich klientek i przekazuje w postaci zaszyfrowanych ściegów... Zaskakująca fabuła, doskonale oddane tło historyczne, przemieszanie faktów i fikcji.

Książka w moje ręce trafiła przypadkowo. Dostałam ją w prezencie. Nie spodziewałam się, że tak bardzo przypadnie mi do gustu. opowiada historię młodej kobiety, która ze skromnej, naiwnej krawcowej zmienia się w wyrafinowaną, skuteczną i pewną siebie agentkę brytyjskiego wywiadu, nie zapominając przy tym o swoim pochodzeniu. Na kartach powieści śledzimy nie tylko życiowe zawirowania Siry - głównej bohaterki, ale także tło historyczne przedstawionych wydarzeń. Postacie rzeczywiste współistnieją z fikcyjnymi. Bardzo rzetelnie przedstawiono krajobrazy Maroka, Hiszpanii, Portugalii i wszystkich miejsc, o których mowa w powieści. Realistyczne opisy osób, uczuć i pragnień mieszają się z opisami bogatych wnętrz domów, hoteli i dzielnic, przez które przebijają nieliczne, ale wymowne obrazy II wojny światowej.Powieść toczy się w pierwszej połowie XX wieku i kończy się po II wojnie światowej. Sytuacja społeczna i polityczna ukazana jest oczami wysokich dygnitarzy wojskowych, ich żony i agentów wywiadu. powieść prezentuje inne spojrzenie na wojnę, nie z punktu widzenia frontu walk i działań wojennych, ale po przez wielkie interesy konkretnych osób, które na wojnie pragną się wzbogacić i jak najwięcej ugrać dla siebie.

Bardzo lubię tego typu książki, książki w które można się zanurzyć i płynąc z ich prądem. Wartka niejednoznaczna, wciągająca akcja i zaciekawienie, które zwiększa się z każdą przeczytaną stroną spowodowały, że przeczytałam ją jednym tchem i zaliczam do moich ulubionych. Znalazła już swoje miejsce na półce wśród innych ulubionych tytułów.

Kara - Maja Wolny

2011-10-30T19:52:00.002+01:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Maja Wolny

tytuł - "Kara"

tytuł oryginału: "Kara"

język oryginału: polski

tłumaczenie: -

rok wydania: 2009

miejsce wydania: Warszawa

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

oprawa: miękka

ilość stron: 213

ISBN -978-83-7648-226-2

sposób nabycia - przeczytana w ramach akcji Włóczykijka

moja ocena: 3/5

Książka opowiada o Polce, emigrantce Karolinie Drajcher. Pochodząca z Krakowa młoda kobieta przybywa do Brukseli, gdzie poznaje swojego, przyszłego męża, wykładowcę uniwersyteckiego. Do Polski, w której zostawiła rodziców, wraca rzadko. Właśnie podczas jednego z powrotów z Polski do Brukseli, w rocznicę swoich trzydziestych urodzin, Karolina snuje opowieść o swoim życiu.

Zanim sięgnęłam po tę książkę, przeczytałam kilka recenzji, głównie negatywnych. Osobiście odebrałam książkę nie tylko jako monolog Kary (odmiana imienia Karolina), ale także, jako opis odczuć pragnień, motywacji i oczekiwań kobiety w różnym wieku, w różnych rolach i w różnych sytuacjach życiowych. Najbliżej mi do Kary - młodej, niezależnej, właścicielki kawiarni. Najdalej do Kary wdowy, która podczas ostatnich kilometrów swojej podróży niespodziewanie dowiaduje się, że jej mąż zginął podczas wypadku samochodowego na Ukrainie. Śmierć w tej książce jest tak samo zwyczajnym zjawiskiem jak życie. jest nieodłączną częścią życia.

Książkę do połowy czytało mi się dobrze, ale im dalej tym gorzej. Początkowo zaciekawił mnie sposób opisywania emocji głównych bohaterów i odniesienia do realnych zdarzeń i osób. Później liczyłam kartki do końca. Nie wszystkie rozwiązania fabularne mnie przekonały. Czasem miałam wrażenie, że niektóre wątki są zbędne inne zakończone na siłę. Powieść nie należy do gatunku łatwych i przyjemnych, ale też nie za wiele wniosła do mojego czytelniczego świata.

Ulubione cytaty:

"Kiedy człowiek zaczyna kogoś kochać, kiedy decyduje się na to szaleństwo neutronów, seriale snów brak apetytu i zagubienie, wtedy usilnie zaczyna poszukiwać znaków, uśmiechów kalendarza: przecież my jesteśmy sobie pisani, inaczej ta cała przeprowadzka uczuć nie miałaby sensu."

"Kto daje poezję w prezencie, ten ma w sercu uczucie."

Ksiażkę przeczytałam w ramach akcji "Włóczykijka"

Recenzja płyty "W blasku światła" - Soyka/Piaseczny

2011-10-26T20:57:00.003+02:00

Sama nie potrafiłam napisać recenzji, ponieważ nie znam się na tym rodzaju muzyki, jaki wykonuje pan Stanisław Soyka. Dlatego poniższa recenzję napisała za mnie koleżanka.

Pewien artysta śpiewa: " piękne słowa mówią wszystko lecz nie zmienia nic" . Bardzo często podśpiewywałam sobie tę piosenkę w pełni przekonana w ich wiarygodność. Jednak kiedy człowiek dorasta zmieniają się nie tylko jego poglądy ale również i gusta muzyczne. Od pewnego czasu zaczęłam bardziej starannie dobierać repertuar do słuchania. Potrzebowałam nie tylko czegoś co zagłuszy moje problemy, zmartwienia co pozwoli mi zapomnieć, zaczęłam potrzebować czegoś co mnie także ubogaci, podniesie na duchu, podpowie jak iść dalej. I w trakcie moich poszukiwań natrafiłam na płytę " w blasku światła" zawierającą utwory Jana Pawła II w wykonaniu Andrzeja Piasecznego i Stanisława Soyki. Postać Jana Pawła II jest mi bardzo bliska, już od dzieciństwa interesowałam się jego życiem, a w czasie studiów pilnie studiowałam napisane przez niego dzieła. Wielu twierdzi, że jego utwory są ponadczasowe i ja w pełni podzielam tą opinie. Sama przekonałam się o tym, ze ilekroć sięgam po jego książkę, encyklikę odkrywam coś nowego. Tak samo stało się kiedy zaczęłam słychać wspomnianej powyżej płyty. Dobrze znane mi słowa Ojca Świętego odżyły dla mnie na nowo. Teksty dobrane po mistrzowsku, kwintesencja mądrości Jana Pawła II. Najbardziej wzruszył mnie utwór " Emilii mojej matce", który ukazuje co to znaczy naprawdę kochać, kochać miłością ponadczasową i w pełni bezineresowaną. Gdy spotykają mnie jakieś niepowodzenia słucham "w mroku jest tyle światła". Utwór "a kiedy będą" jest dla mnie ideą pracy zawodowej i podstawą realizowania swoich pasji. I tak podczas wieczornej krzątaniny wsłuchana w kolejne utwory układam sobie w głowie plan no kolejny dzień. A na poranne korki, w drodze do pracy "wysłuchaj mnie Boże.." czyli psalm IV. Oczywiście nie tylko słowa odgrywają ważną rolę lecz także wykonanie. Muzyka przepiękna, przynajmniej dla takiej osoby jak ja która kocha skrzypce w połączeniu z pianinem, pianino z chórkiem skrzypiec i wszystkie pozostałe instrumenty smyczkowe. Dla mnie to tak jakby spacerować po dolinach górskich, gdzie słychać leśny strumyk i czuć zapach natury i wdychać świeże powietrze. Natomiast jeżeli chodzi o artystów wykonujących te utwory to mam już mały problem. Stanisław Soyka miód na serce dla prawdziwych jaroszy muzyki. Każda nuta trafiająca aż na dno duszy i ten artystyczny niesamowity spokój wypływający z każdego słowa. Utwory wykonane przez Andrzeja Piasecznego są żywsze, bardziej energiczne. Dodają otuchy, kiedy brak już sił. Sprawiają, że nawet pochmurny dzień może nabrać kolorów.
I już dziś nie zgadzam się ze stwierdzeniem, ze słowa nie mogą nic zmienić. Słowa mogą zdziałać bardzo wiele tylko trzeba dać im na to szanse. Zatem zachęcam do słuchania " W blasku światła" i odnajdowania rozwiązań dla siebie. Tylko zaznaczam nie jest to płyta dla byle kogo, jest to płyta przede wszystkim dla tych którzy potrafią i chcą słuchać.

Bernadeta Idczak

poniżej utwory wspomniane w recenzji:

Bardzo dziękuję Bernadecie za recenzję.

Warsztaty w domu Trenera

2011-10-21T23:23:00.000+02:00

Kolejna rejestracja w DKMS (Baza Dawców Komórek Macierzystych)

2011-10-13T17:14:00.000+02:00

Miało już nie być o Andrzeju, ale jednak..

Andrzej Piaseczny to kolejna znana osoba, która nie przeszła obojętnie obok problemu jakim jest białaczka. Rejestracja jako potencjalny dawca, to pierwszy krok we wsparciu przez Andrzeja naszej codziennej walki z tą okrutna chorobą. Nas ujął bardzo swoją skromnością, wrażliwością, otwartością na drugiego człowieka i sercem. Dziękujemy!

Witamy w gronie zarejestrowanych :)
zdjęcie i podpis facebook.com

...

2011-10-10T23:02:00.000+02:00

Martha Quest - Doris Lessing

2011-09-26T21:43:00.001+02:00

Metryczka:

kategoria - powieść obyczajowa

autor - Doris Lessing

tytuł - "Martha Quest"

tytuł oryginału: "Martha Quest"

język oryginału:angielski

tłumaczenie: - Magdalena Słysz

rok wydania: 2008

miejsce wydania: Warszawa

wydawnictwo: Albatros Andrzej Kuryłowicz

oprawa: twarda

ilość stron:415

ISBN -978-83-7359-680-1

sposób nabycia - z biblioteki

moja ocena 1/5

Portret młodej kobiety osadzony w latach 30. w Afryce Południowej. Opowieść o rebelii, wewnętrznym buncie.Pierwsza z pięciu książek z cyklu Dzieci Przemocy, połączonych postacią bohaterki – Marthy Quest. Nastoletnia Martha dorasta w brytyjskiej Rodezji. Niepokorna, wrażliwa, obdarzona zmysłem obserwacji patrzy krytycznie na swoich rodziców i otoczenie. Usiłuje znaleźć swoje miejsce w życiu. Chce się podobać, chce kochać i być kochana. Chce wyzwolić się z ram konwenansów i niekończących się powinności. Jej bunt jest skazany na niepowodzenie. Nawet ucieczka z prowincji nie oznacza dla niej wyzwolenia. Pracując jako sekretarka w kancelarii prawnej odkrywa, że wciąż obraca się w świecie obcych sobie ludzi, których nie potrafi zrozumieć, że pod pozorami przyjaźni i deklaracjami uczuć kryją się rasizm i nietolerancja. Tyle opisu z okładki.
Ten opis przekonał mnie do sięgnięcia po tę książkę. Zapowiadało się ciekawie, wielowątkowo i barwnie, czyli tak jak lubię. I na tym niestety się skończyło. Książka ma 415 stron, mnie udało się doczytać do 225, dalej naprawdę nie dałam rady. Główna bohaterka Martha jawi się, przynajmniej mnie, jako nieporadna uczuciowo i życiowo bohaterka z przerostem ambicji, za którą nie idą żadne czyny. Martha, chodź urodziła się w ubogiej kolonialnej rodzinie, uważa się za kogoś lepszego niż jej rówieśnicy. Nienawidzi i pogardza swoimi rodzicami. Obwinia ojca za biedę w rodzinie, matce zarzuca służalczość wobec dużo lepiej sytuowanych sąsiadów, którzy w niej budzą pogardę i niechęć, choć przyjaźni się z ich córkami. Martha ma bardzo wysokie mniemanie o sobie, ale nie idą za tym żadne czyny. Uważa się za mądrzejszą i oczytaną, ale nie zdaje egzaminów na studia, dzięki którym mogłaby wyrwać się do miasta ze znienawidzonej koloni. Nie zdaje na studia, bo zapada na chorobę oczu, mimo, że po jakimś czasie zdrowieje, egzaminy pozostają niezdane, "bo jakoś się nie składało". pracę w miasteczku załatwia jej kolega. Martha zostaje maszynistką w kancelarii prawnej. Okazuje się, że nic nie umie. Musi nauczyć się przede wszystkim pisania na maszynie, prawidłowego czytania i formułowania pism prawniczych. Mimo, że wyprowadziła się z domu rodzinnego, pozostaje pod silnym wpływem matki, która nawet z doskoku próbuje kierować jej życiem. Odwiedza ją w wynajmowanym pokoju, który natychmiast krytykuje. Wskazuje Marcie z kim powinna się przyjaźnić i jakie dzięki temu osiągnie korzyści. wreszcie wybiera jej narzeczonego, można powiedzieć, bez porozumienia z córką. Donovan okazuje się chłopakiem zupełnie nie z jej bajki. Typowy jedynak, synek bogatych (z pozoru), snobistycznych rodziców. W niedziele lansuje się w klubie sportowym, a soboty rezerwuje na politykowanie w gronie partyjnej młodzieżówki. Czasami zabiera Marthę do klubów w towarzystwie swoich jeszcze bardziej zblazowanych przyjaciół lub do kina, ale tylko na ambitne filmy. Ta para ewidentnie do siebie nie pasuje. Mają inne zainteresowania, inne oczekiwania, czytają inne książki lubią inne filmy, Martha źle się czuje się w towarzystwie nachalnych znajomych swojego chłopaka. No ale mama powiedziała, że to dobra partia...dotąd dotarłam, nie powiem, że bez wysiłku. Fabuła ciągnie się niewyobrażalnie, dialogi drętwe i nic niewnoszące. Narracja w ogóle nie posuwa fabuły, wszystko jest mdłe, rozmyte i strasznie sztywne. Zaciekawienia brak, rozbudzenia wyobraźni brak, ciekawości dalszego czytania brak.
Jakoś nie dostrzegłam w tej książce ani piękna obrazów przyrody, ani realizmu w opisie życia bohaterów. Dostrzegłam za to nudę, rozwlekanie akcji, której główna bohaterka prezentuje bardzo niski poziom dostosowania do otaczającego ją życia.
Do tej pory ukazały się trzy części przygód Marthy, z pięciu zapowiadanych. Biorąc pod uwagę rozwlekły "wkołomaciejowy" styl pisania autorki, nie dziwię się, że tego jest tak dużo. Ja niestety w kolejne części zagłębiać się nie zamierzam. Jutro bez żalu i bez wyrzutów, niedoczytania do końca, oddam ksiązkę do biblioteki i zapomnę o niej jak najszybciej.
Kolejne moje rozczarowanie jesli chodzi o twórczość Noblistów...Albo jestem za mało wyrobionym czytelnikiem, albo mam za duże oczekiwania.

Ostatni dzień lata...

2011-09-22T19:23:00.002+02:00

„To, co nazywamy życiem, jest jak pociąg z wieloma wagonami. Czasem wsiadamy do jednego wagonu, kiedy indziej do zupełnie innego. Czasami przechodzimy z tego samego wagonu do drugiego, zwłaszcza gdy marzymy albo pozwalamy się porwać niezwykłym wypadkom”.
Paulo Coelho

Zmiana.

2011-09-20T20:31:00.000+02:00

Nadszedł czas na zmiany. Niektórzy robią wiosenne porządki, ja zrobię jesienne.
Informuję, że podjęłam decyzje o niepublikowaniu na blogu postów dotyczących "życia i twórczości" Andrzeja Piasecznego. To nie znaczy, że przestałam Go lubić. Po prostu jest wiele stron propagujących Jego twórczość i osobę, więc postanowiłam nie dublować informacji. Oczywiście jeśli wezmę udział w koncercie, albo wydarzeniu z udziałem Andrzeja, albo spodoba mi się jakaś piosenka zdam Wam relację.
Jeśli szukacie aktualnych informacji dotyczących Piosenkarza podaję adres strony internetowej:
http://www.piasek.art.pl/
profil Andrzeja na Facebooku
http://www.facebook.com/pages/Andrzej-Piasecznyoficjalny-profil/221864754495390
strona Andrzeja dotycząca jego udziału w programie The Voice Of Poland
http://www.facebook.com/pages/Voice-of-Poland-TVP-Andrzej-Piaseczny/180013045400853
Zapraszam do polubienia :)

Na blogu nadal pojawiać się będą recenzje książek oraz notatki dotyczące spraw bieżących. Zastanawiam się też nad zmianą tytułu i wyglądu bloga, ale jeszcze chwile nad tym pomyślę. Spodziewajcie się kolejnych zmian i nie bądźcie zdziwieni :)
Pozdrawiam ciepło.

Nowe życie piosenki...

2011-09-18T18:38:00.001+02:00

Wczoraj odkryłam nowe życie tej piosenki..

Miny Andrzeja - bezcenne:

Ps. Dziękuję Patrycji za instrukcję, nie wiedziałam, że tak szybko się przyda..

Kogo wybrała Monika???

2011-08-28T16:19:00.000+02:00

Z dedykacją dla wszystkich, którzy twierdzą, że Andrzej śpi na nagraniach:

Zdziwiony....

2011-08-24T19:52:00.000+02:00

Ostatnio natykam się na blogach i na stronach dotyczących czytelnictwa na różne akcje, konkursy propagujące czytanie.
Nasuwa mi to na myśl autentyczne zdarzenie.
Niedawno byłam w Warszawie i tam siedząc w jednej z kawiarni (nie podam nazwy, żeby nie było reklamy) i czekając na koleżankę wyjęłam z torebki książkę i popijając kawę, zaczęłam czytać. Koleżanka po jakimś czasie zadzwoniła, że się spóźni, bo są korki. Czytałam wiec dość długo. Przerzucając kolejne kartki, zauważyłam, że przygląda mi się jeden z gości siedzący przy stoliku obok. Im dłużej czytałam tym bardziej pan mi się przyglądał...Patrzył, patrzył aż w końcu wstał i podszedł z pytaniem:
- Co Pani robi?
- Czytam. A przeszkadza to Panu?
- Eee...nie...ale...to takie dziwne....
Lekko się zmieszał i poszedł.

Dla mnie dziwne jest, kiedy widzę w galerii handlowej jak ktoś wylewa napój do doniczki ze sztucznymi kwiatkami i myśli, że nikt nie widzi. Dziwi mnie też, kiedy ktoś idąc ulicą rzuca papierki po cukierkach dookoła siebie albo wciska butem w chodnik po czym odsuwa się dwa metry i udaje, że to nie on.

Może ja jestem dziwna ale czytanie w miejscach publicznych mnie nigdy nie dziwiło, nie dziwi i nigdy nie zdziwi.

Znów fotograficznie

2011-08-19T18:14:00.000+02:00

Na dobry początek weekendu:

Coraz bardziej podoba mi się ta sesja

Fotografie: Rochstar

Dzisiejsze relacje

2011-08-18T19:02:00.007+02:00

Telewizyjna:
"Ja nie śpię, ja jestem po prostu małomówny" - taaa, ciekawe kiedy :)
Radiowa:
"Pieprzone guziki" zawsze można posolić :D
RADIO ZET
Biedny Andrzej całe życie niewyspany.

Fotograficznie....

2011-08-15T20:11:00.000+02:00

Nagrania "The Voice...." trwają. Dziś też. Oto kilka zdjęć:

Pisałam już, że fotele wygodne, a jak podpisane....

Z twarzy Andrzeja można czytać jak z otwartej książki. Ta mina mówi wszystko.
więcej fotek dla was nie mam podczas nagrań niemożna używać aparatów fotograficznych. Telefon komórkowy musi być wyłączony, a nie wyciszony. Zdarza się, że ochrona zabiera aparaty fotograficzne i telefoniczne przed wejściem na plan.
Na koniec muzycznie. Dziś znalazłam, spodobało mi się to się z Wami dzielę.

Jeszcze się nie zaczęło, a już trwa....oraz "wygrzebki"

2011-08-14T18:07:00.003+02:00

Powróciłam po nieobecności krótkiej. Chyba już na stałe. tzn. w najbliższym czasie nigdzie nie wyjeżdżam....a szkoda....
Znów mam zaległości "Piaseczne".
The Voice na pierwszym planie.

Wywiad z "Tele Tygodnia":

Wybaczcie, że Wam tego nie przepiszę, ale jak klikniecie na zdjęcie to otworzy się w nowym oknie i wtedy można sobie powiększyć do rozmiaru umożliwiającego swobodne czytanie.
"Tele Tydzień" nr 31/01.08.2011
Oprócz wywiadu mamy też zwiastun programu:

Andrzej opowiedział też o pracy Trenera w programie:
Panu Trenerowi życzę samych utalentowanych uczniów.
W piątek rozpoczęły się nagrania do pierwszej polskiej edycji "THE VOICE...' trwają długo i nie zważają na dzień świąteczny, ale fotele jurorskie podobno wygodne.
Dosyć już o tym.
A teraz seria "Wygrzebki":
Każdy ma swoją "drogę do gwiazd":

nagranie pochodzi z programu "Droga do gwiazd" stacji TVN
Dużo zmian, ale głos i uśmiech wciąż tak samo rewelacyjne. Najbardziej mi przykro, że mój angielski w porównaniu do angielskiego Andrzeja jest zerowy.....
Stąd można pobrać odcinek serialu "Niania"telewizji TVN z udziałem Andrzeja
KLIK
Jeszcze wiadomość z ostatnich dni: odbyło się nagranie do programu "Kocham Cię Polsko", w którym wystąpi jurorska drużyna "The Voice of Poland", w tym także Andrzej. kapitanem drużyny będzie Marzena Rogalska, a emisja odcinka 28 października.
to na dzisiaj wszystko. Mam jeszcze inne "wygrzebki", ale nie mogę Wam przecież wrzucić wszystkiego od razu. Reszta niedługo.

Candy -wyniki

2011-08-01T20:38:00.000+02:00

Dzień losowania nadszedł. Dziękuję Ktosi79 za instrukcje jak przeprowadzić losowanie.
Zgłosiło się 40 osób - komentarzy było 41, ale jedna osoba wpisała się dwa razy, dlatego jeden komentarz skasowałam. Niech będzie sprawiedliwie i każdy ma równe szanse.
Maszyna losowała:

i wylosowała:

RandomInteger Generator

Here are your randomnumbers:

Timestamp: 2011-08-01 18:23:53 UTC

Trochę powiększyłam, żeby łatwiej było dostrzec

Miło mi poinformować, że Candy wygrała

Jungra
Gratuluję.Dziękuję wszystkim za udział i na kolejne Candy zapraszam za rok.

Andrzej Piaseczny jurorem w THE VOICE OF POLAND

2011-07-31T23:19:00.003+02:00

Powiedziano w telewizji, to znaczy, że przyklepane, prawdziwe i można powtarzać oficjalnie. Andrzej Piaseczny będzie jednym z jurorów nowego programu THE VOICE OF POLAND. Jeśli ktoś potrzebuje dodatkowego potwierdzenia to jutro o 8.30. może je znaleźć w programie "Pytanie na śniadanie". w TVP2.
Moim zdaniem, które już tu zresztą wyraziłam, Andrzej się do tego w ogóle nie nadaje, jest za grzeczny, za dobrze wychowany, będzie mówił dużo, pięknie, poprawną polszczyzną, a na końcu wszystko będzie Mu się podobało żeby nikogo nie urazić. Za to fanki mogą się czuć zadowolone: przez trzy miesiące co sobotę przez godzinę będą mogły obejrzeć Idola na żywo...
Natomiast dzisiejszy występ Andrzeja w łódzkiej Manufakturze można znaleźć
TUTAJ
TUTAJ
Zastanawia mnie tylko dlaczego wszyscy występujący Artyści mieli belkę z numerem do głosowania na śpiewane utwory, a Andrzej nie miał....Dyskryminacja normalnie...
Rozmowę z Andrzejem w programie 'Pytanie na śniadanie" można znaleźć TUTAJ

Dwa lata bloga, wyróżnienie i Candy

2011-07-31T20:32:00.001+02:00

Choroba mnie na kilka dni wyłączyła z życia. Teraz jest na tyle dobrze, że od każdego ruchu nie kreci mi się w głowie i mimo osłabienia mogę w miarę normalnie funkcjonować.
Wczoraj minęło dwa lata odkąd zaczęłam pisać bloga. Uznałam, ze należy odnotować, choćby symbolicznie, ten fakt. Nie będę teraz pisać co mi dało to pisanie, ani ilu nowych ludzi poznałam. Chciałabym za to polecić Wam trzy miejsca w sieci, które najchętniej odwiedzam.
Green Time
Karuzela kobiecego życia
wysypisko czyli wszystko
To najdłużej przeze mnie czytane blogi, które w dodatku staram się czytać dość regularnie, co łatwe nie jest.
Otrzymałam wyróżnienie od Ktosia79
wyróżnienie wygląda tak:

Bardzo dziękuję.
Oto zasady przyznawania wyróżnienia:
1. Umieszczam u siebie link do bloga osoby, która przesłała nominację.
2. Wklejam powyższe logo na swoim blogu.
3. Piszę 7 rzeczy o sobie.
4. Nominuję 16 osób i informuję je o tym, pisząc odpowiedni komentarz. Siedem rzeczy o mnie:
- najbardziej lubię czytać a przy tym mieć książkę tylko dla siebie więc częściej je kupuję niż wypożyczam lub pożyczam od kogoś. Na wszystko może mi zabraknąć pieniędzy - na książkę nigdy.
- mam nieodparte wrażenie, ze w moim życiu idą zmiany na różnych polach. Próbuję zrobić tak, aby zaszły płynnie i bezboleśnie.
- lubię kawę i czekoladę w kazdej postaci.
- moje ulubione perfumy l'eau par kenzo
- chciałabym pojechać do Rzymu i do Paryża, bo w Pradze już byłam
- lubię Andrzeja Piasecznego i nie będę się z tego nikomu tłumaczyć.
- zawsze spędzam wakacje nad polskim morzem.
I teraz mam problem - z wyznaczeniem 16 osób, bo nie chciałabym nikogo pominąć. Dlatego lekko zmieniam zasady i nominuję wszystkich Tych, którzy jeszcze tego wyróżnienia nie otrzymali.
Przypominam, że jutro wyniki Candy urodzinowego
Jeszcze nutka na dziś:

John Vasco - The need in me

You, got a [****]
But i hardly know your face
But there’s something in your look
That made me lose my place
And now I’ve lost my cool
Staring like a fool
I hope nobody sees

Ohh yeah you
You bring out the need in me

Rain, walking on the road
Makin’ everything go slow
As I watch you walk away
I wish you wouldn’t go
Cuz i’d like to find the way
To stop and just say “Hey!”
I wish that you would see

Ohh yeah you
You bring out the need in me
Like the breathing into the breading

Candy odsłona trzecia - ostatnia

2011-07-25T20:50:00.000+02:00

Dzisiaj jest dzień lenia. Już naprawdę nie wiem co mam dziś zrobić. Może za wcześnie wstałam, a może mam za dużo czasu. W każdym razie postanowiłam Wam odsłonić trzecią część Candy. Kiedyś ktoś w komentarzu napisał, że na tym blogu można posłuchać piosenki poetyckiej.
Dlatego postanowiłam płyty do wygrania w Candy dostosować do tego komentarza.
Najpierw zbiorówka:

A teraz po kolei:

Andrzej Piaseczny "Spis rzeczy ulubionych". Ta płyta, w tym miejscu nie wymaga komentarza. Napiszę tylko, że to nadal najnowsza płyta Andrzeja mimo, że już ma ponad dwa lata. Kolejna już niedługo. Póki co jednak ta jest najnowsza.

Seweryn Krajewski zdecydował się skomponować dla AndrzejaPiasecznego cały album. Praca nad materiałem trwała wiele miesięcy, zarówno wleśnej samotni kompozytora, jak i warszawskim studiu nagraniowym. Spis rzeczy ulubionychto piękne naturalne brzmienia. Bęben, bas, gitara, klawisze, fortepian, rhodes,przepiękne sekcje smyczkowe, bardzo ciekawe podejście do instrumentów dętychwylicza wokalista. Teksty, proste i mądre, napisał Piaseczny. O czym - Oświecie, w którym żyjemy, o wątpliwościach, o pytaniach, których nigdy niezadajemy sobie i naszym bliskim. Spis rzeczy ulubionych łączy oldschoolowe,wręcz beatlesowskie myślenie o muzyce Krajewskiego z współczesną, popowąlekkością śpiewu, charakterystyczną dla Piasecznego. To pogodne, ciepłepiosenki, wzbogacone o lekką nutę melancholii, właściwą tym wszystkim, którzypoznali już ciemne strony egzystencji na tym łez padole, ale potrafili przejśćnad nimi do porządku dziennego. Krótko mówiąc, to album dojrzały, bo stworzonyprzez dwóch dojrzałych artystów, ale zarazem świeży świeżością ich wzajemnejartystycznej relacji. Płyta, która już w dniu premiery przejdzie do klasykipolskiej muzyki rozrywkowej.

Utwory:

1.Rysowane Tobie
2. Chodź, przytul, przebacz
3. Dotknięte - sprzedane
4. Wszystko w jeden dzień
5. Chcieć i już
6. Gdybym nie zdążył
7. Na przekór nowym czasom
8. Wolna twoja wola
9. Królestwo pocałunków
10. Cichej spokojnej nocy (gościnne Seweryn Krajewski)
Bonus:
11. Na przekór nowym czasom (full version)

Seweryn Krajewski "Jak tam jest". Płyta nostalgiczna i nastrojowa w sam raz na zbliżającą się jesień.

Pierwsze autorskie wydawnictwo Seweryna Krajewskiego od niemal dekady nawiązuje do jego klasycznych piosenek, ale też ukazuje w pogodnie melancholijny sposób zmiany, które zaszły w artyście i które zachodzą w każdym z nas. To już nie sympatyczny łobuziak, wycinający na ławce serce, by zaimponować dziewczynie, która wpadła mu w oko, ale pogodzony ze światem, powściągliwy pan, który lubi na tej starej, dobrej ławce usiąść i powspominać. Ale wie też, że życie jest pełne niespodzianek, że w każdej chwili może go znowu porwać jego wartki nurt: Na początek, głowa w słońce / Jedno słowo, dobre słowo na początek / Na początek, krok za krokiem / Nową drogą pójdę z tobą na początek.

Mądre, pełne prostych, ale najważniejszych prawd teksty napisał tym razem Sewerynowi Krajewskiemu Andrzej Piaseczny, który zaśpiewał też gościnnie w jednej z piosenek. Ale na tej ławce na wzgórzu, na której tak chętnie przesiaduje kompozytor, gościli i inni - na przykład Anna Teliczan, znana z programu "Mam talent" i Piotr Cugowski, którego głosu Krajewski nie może się nachwalić. O produkcję muzyczną "Jak tam jest" zadbał Krzysztof Pszona, znany m.in. ze współpracy z Kayah.
No więc jak tam jest, na tej nowej płycie Krajewskiego? Tak, jak tylko on potrafi. Przebojowo, ale nie wulgarnie. Prosto, ale nie prostacko. Melodyjnie, ale nie banalnie.
- Miejsce dla takiego grania zawsze było, jest i będzie - twierdzi kompozytor i wie, co mówi. - Tylko dzisiaj trudno znaleźć dla tych piosenek miejsce w radiu czy w telewizji - dodaje z obawą.

Tracklista: 1. Widok ze wzgórza (Intro)
2. Ławeczka
3. Dym
4. Znowu pada
5. Innego dnia
6. Na początek
7. Dalej spiesz się
8. Śpij spokojnie mój świecie
9. Jutro proszę
10. Jak tam jest
11. Widok ze wzgórza (Outro)

Agnieszka Osiecka "Itp. Itd..." Wydanie dwupłytowe.

Osiecka itp. itd… to kompilacja otwierająca muzyczną serię pt. „Poeci Polskiej Piosenki”. Seria przedstawia dokonania wybitnych polskich twórców, których teksty i melodie wciąż nas zachwycają inspirując młode pokolenie wykonawców do nowych wspaniałych interpretacji. Album z piosenkami Agnieszki Osieckiej to 2CD na których znalazło się 30 wybranych piosenek autorki, którą wciąż na nowo odkrywamy dzięki kolejnym zjawiskowym kreacjom artystów uznanych jak i zauważonych już debiutantów. Wśród wykonawców takie znakomitości jak: Anna Maria Jopek, Stanisław Soyka, Raz Dwa Trzy, Edyta Geppert, Grzegorz Turnau, Urszula Dudziak, Katarzyna Nosowska, Krystyna Janda, Skaldowie, Piotr Fronczewski oraz wybrani laureaci konkursu im. Agnieszki Osieckiej.

W przygotowaniu kolejne części serii, które będą się ukazywać co 3 miesiące a ich następnymi bohaterami będą: Jonasz Kofta, Wojciech Młynarski, Marek Grechuta. Każda z części zawierać będzie dwie płyty: CD1 z piosenkami nagranymi przed laty, CD2 z nowymi wersjami utworów w wykonaniu artystów młodego pokolenia.

Tracklista: CD 1

1. KOLEGA MAJ - EWA BEM
2. NIE CAŁUJ MNIE PIERWSZA - SKALDOWIE
3. MIŁOŚĆ ZŁE HUMORY MA - BOHDAN ŁAZUKA
4. NIE JEST ŹLE - URSZULA DUDZIAK
5. CZY MUSIMY BYĆ NA TY - HANNA BANASZAK
6. POGODA NA SZCZĘŚCIE - SEWERYN KRAJEWSKI
7. JA NIE CHCĘ SPAĆ - KALINA JĘDRUSIK
8. ZIELONO MI - ANDRZEJ DĄBROWSKI
9. JA CIĘ ZNAM - EWA BŁASZCZYK
10. KOMU WESELNE DZIECI - URSZULA SIPIŃSKA
11. NA ZAKRĘCIE - KRYSTYNA JANDA
12. W ŻÓLTYCH PŁOMIENIACH LIŚCI - ŁUCJA PRUS I SKALDOWIE
13. NIE ŻAŁUĘ - EDYTA GEPPERT
14. PIJMY WINO ZA KOLEGÓW - PIOTR FRONCZEWSKI
15. CHCĘ PRZY TYM BYĆ - STAN BORYS

CD 2

1.PIOSENKA O OKULARNIKACH - ANNA MARIA JOPEK
2. CO BY BYŁO GDYBY NAM ZABRAKŁO - STANISŁAW SOYKA
3. LUDZKIE GADANIE - MAGDALENA CIELECKA ,BARTOSZ OPANIA
4. SING SING - ANNA SERAFIŃSKA
5. GAJ - ALICJA BACHLEDA-CURUŚ, BARTOSZ OBUCHOWICZ
6. CZY TE OCZY MOGĄ KŁAMAĆ - JUSTYNA STECZKOWSKA ,ALEKSANDER DOMOGAROW 3:15
7. UCIEKAJ MOJE SERCE - LORA SZAFRAN
8. OK LUNA SREBRNOOKA - MAGDA UMER
9. OCZY TEJ MAŁEJ - RAZ DWA TRZY
10. DZIĘKUJĘ ZA LIST - GRZEGORZ TURNAU
11. NIE JESTEŚ SAMA - ANDRZEJ PIASECZNY & SEWERYN KRAJEWSKI

BONUS

13. DOOKOŁA NOC SIĘ STAŁA - KATARZYNA WARNO
14. DWA WESELA - PAULINA KUJAWSKA
15. SALTO - ARKADIUSZ BRYKALSKI
16. BYŁAM SAMA JESTEM SAMA - MAŁGORZATA CZAJKA

Stare Dobre Małżeństwo "Cudne manowce" Wydanie dwupłytowe.

Cudne manowce – dwupłytowa antologia nagrań koncertowychzespołu Stare Dobre Małżeństwo wydana w 2000 roku (zob. 2000 w muzyce). W roku2002 "Cudne Manowce" zdobyły status Platynowej Płyty.

CD1
Koncert w Teatrze Buffo 23 maja 1999 r.:

   1. Pieśń na wejście
   2. Jak
   3. Jest już za późno...
   4. Obudź się
   5. Makatka z aniołem
   6. Kim właściwie była ta piękna pani?
   7. Opadły mgły, wstaje nowy dzień
   8. Piosenka dla robotnika rannej zmiany
   9. Metamorfoza
10. Bieszczadzkie anioły
11. Pożegnanie
12. Blues dla małej
13. Adam Ziemianin — poeta z Galicji
14. Piosenka dla Wojtka Bellona
15. Czarny blues o czwartej nad ranem
16. Nie brookliński most
17. Sanctus
18. Nie rozdziobią nas kruki
19. U studni

CD2

Nagrania z: archiwum zespołu, Studenckiego Radia "Żak" w Łodzi,Rozgłośni Polskiego Radia w Łodzi oraz taśmoteki Pawła Szeromskiego:

   1. Wojciech Bellon o zespole SDM
   2. Wędrówką życie jest człowieka
   3. Jak
   4. Nasz słony rachunek
   5. Noc albo oczekiwanie na śniadanie
   6. Pieśń na wyjście
   7. W zakątku cmentarza
   8. Boże, pełen w niebie chwały
   9. Modlitwa o śmiech
10. Czekanie na wiosnę
11. Człowiek człowiekowi
12. Błogo bardzo sławił będę ten dzień
13. Gloria
14. Zmierzch
15. Czas płynie i zabija rany
16. Zbieg okoliczności łagodzących
17. Czarny blues o czwartej nad ranem
18. Walc nad Missisipi
19. Majka
20. Śląski blues
21. Z nim będziesz szczęśliwsza

Michał Bajor "Piosenki Marka Grechuty i Jonasza Kofty" wydanie dwupłytowe.

Michał Bajor - piosenki Marka Grechuty i Jonasza Kofty - to najnowszy dwupłytowy album Michała Bajora. To już szesnasty krążek w dorobku Artysty. Znajdziemy tu aż 26 utworów Marka Grechuty i Jonasza Kofty w interpretacji Michała.

Tracklista:
cd1:
1. Niepewność
2. Tango Anawa
3. Miłość
4. Historia pewnej podróży
5. Serce
6. Będziesz moją panią
7. Mieć taki deszcz, gdy świeci słońce
8. Muza pomyślności
9. Ocalić od zapomnienia
10. Nie dokazuj
11. Dni, których jeszcze nie znamy
12. Wiosna, ach to ty
13. Korowód
14. Jestem w innym świecie

CD2:
1. Kwiat jednej nocy
2. Nieobecni
3. Samba przed rozstaniem
4. Podróżą każda miłość jest
5. Wakacje z blondynką
6. Trzeba marzyć
7. Pamiętajcie o ogrodach
8. Serce mi pęka
9. Deszcz na jeziorach
10. Walc szczęście
11. Jej portret
12. Popołudnie
Opisy płyt zaczerpnęłam z Internetu.
Wszystkie płyty nowe i zafoliowane.
Oprócz książek prezentowanych w poprzednich postach do płyt dorzucę jeszcze zakładki. Nie pokażę wam jednak jakie, bo jeszcze nie zdecydowałam. Jakaś niespodzianka musi być :-) Jeżeli pogoda pozwoli, dołożę też słodycze. Jednak jeśli będzie bardzo ciepło słodyczy nie odważę się włożyć do paczki. Szkoda byłoby innych prezentów w razie rozpuszczenia pod wpływem ciepła.
To wszystko, co przygotowałam dla Was w ramach Candy. Przypominam, że zapisujemy się tylko i wyłącznie TUTAJ
Zgłoszenia w innych miejscach nie będą brane pod uwagę. Zgłoszenia do najbliższej soboty, 30 lipca do godziny 23. 59. Ogłoszenie wyników 1 sierpnia.
Zapraszam.

Eska - Hity na czasie i jeszcze inne hity..

2011-07-18T18:20:00.001+02:00

Wczorajszy występ:

W tym występie podobno coś jest nie tak. Ja nie wiem. Ja tu nic nie widzę, ale oglądałam to dopiero dwa razy :) Gdybyście coś zauważyli to napiszcie w komentarzu.
Dziś przy tej piosence Pan Dentysta usunął mi ząb. Nie bolało....
bardzo prestiżowy dziennik "Fakt" doniósł ostatnio, że Andrzej ma zostać jurorem nowego programu muzycznego Telewizji Polskiej "The Voice of Poland", który ma być odpowiedzią na X-Factor nadawany w telewizji TVN. Rozmowy trwają.
Moje osobistym zdaniem Andrzeja szkoda do tego rodzaju programu, ale jeśli sam zechce to przecież nikt mu nie zabroni.

Tańczące fontanny w Pradze

2011-07-15T23:15:00.000+02:00